Na een lange dag (Bangladesh-tijd kwart voor 6 opgestaan - in Nederland is dat kwart voor 2) waren we gisteravond rond een uur of half 10 weer thuis in Mill. Na een probleemloze vlucht met behoorlijk veel positieve discriminatie op het vliegveld in Dhaka. Hazrat Shahjalal International Airport is het gemakkelijkste vliegveld dat je je kunt indenken. Direct bij binnenkomst gaat je koffer door de scanner en jijzelf ook (vrouwen worden nog eens apart gescand achter een gordijntje), daarna is het inchecken zo gebeurd. Toen we bij de douane in de rij stonden, kregen we voorrang. Eigenlijk mochten we gewoon doorlopen, in tegenstelling tot de Bangladeshi die er stonden te wachten. Later bij de gate werden alle Bangladeshi in een rij gezet en toen wij daarachter aan wilden sluiten, werden we weer als eerste naar voren geroepen. Toen we in het vliegtuig zaten, kwam een stewardess al snel zeggen dat er betere plaatsen met meer ruimte voor ons waren. Het werd een ontspannen reis.
In Dubai was die positieve discriminatie afgelopen, maar ook de volgende vlucht verliep verder zonder problemen. Bijna een half uur voor op schema landden we in Düsseldorf, daar moesten we ook weer door de douane (gewoon onze beurt afwachten) en de koffers ophalen.

Vandaag weer een gewone maandag, de wekker ging om 6 uur en er was genoeg te doen voordat ik even tijd had om deze blog voorlopig weer af te sluiten. Dank allemaal weer voor het meereizen!  

Nadat we bijna de hele week met een dikke stapel bankbiljetten van 500 taka hadden rondgelopen zonder ook maar iets te hebben kunnen betalen, was het vandaag dan toch zover: koopzaterdag!
Gisteren dachten we nog dat de regentijd begonnen was, maar dat hadden we fout. Vanochtend regende het nog harder. Dr. Bardan had het donderdag al treffend uitgelegd: het is alsof je onder de warme douche gaat staan die niet meer ophoudt. Gelukkig kun je in de Dutch Club overdekt ontbijten en dat hebben we ook gedaan. We werden opgehaald door Nazrul, de chauffeur van Prof. Endtz (Hubert), die zijn auto behendig parkeerde op het enige droge stukje dat er nog beschikbaar was voor de Dutch Club.

Onze eerste stop was Aarong, een winkel waar vooral, of misschien wel uitsluitend, producten worden verkocht van bedrijfjes die met microkredieten zijn opgericht. Misschien komen de door ons uitgegeven taka’s dan toch nog goed terecht. Het assortiment bestaat vooral uit kleding en verder nog wat kleine losse spullen. We hebben van alles wat meegenomen. Na een kopje koffie zijn we, nog steeds met auto met chauffeur naar 2 andere winkels geweest, Jattra en Aranya. Allebei uiterst politiek correct, maar eigenlijk net iets te netjes voor Bangladesh. Uiteraard hebben we ook hier weer het een en ander aangeschaft.

Terug in de Dutch Club hebben we van onze laatste lunch genoten, Ger heeft het enige nog overgebleven gerecht van de weekly specials genomen. Omdat we morgenvroeg al om 7 uur ’s ochtends vertrekken, zijn we daarna al wezen uitchecken en betalen.

Zo’n reis lijkt lang en kort tegelijk: lang omdat je zoveel verschillende mensen ontmoet en dingen meemaakt, kort omdat de tijd voorbijvliegt.

Vandaag was de eerste dag van het weekend. Te vergelijken met onze zondag. Morgen is het hier gewoon zaterdag, net als bij ons voor de meesten een vrije dag. Zondag begint de werkweek weer.
Vanochtend werden we door de driver van Hubert opgehaald en nadat we onze gids en fotograaf Apu (lees opoe) hadden opgehaald, reden we door het relatief rustige weekendverkeer naar de oude stad.
Alhoewel we deze week iedere dag wel een of meer buien hebben gehad, leek de regentijd vandaag pas echt te beginnen. Het was verschrikkelijk weer, soms kwam het echt met bakken uit de lucht, maar droog was het aanvankelijk nooit. Pas tegen het einde van onze trip klaarde het een beetje op.
We begonnen bij de terminal van de veerboten, doordeweeks schijn je er niet doorheen te kunnen komen zo druk als het er is. Het was er ook vandaag heel bedrijvig, maar niet overdreven vol. De foto's spreken voor zich.
Na de haven zijn we naar het oude koninklijk paleis geweest dat nu als museum in gebruik is, maar dat was nog gesloten. Omdat wij zichtbaar een uitzondering vormen op de rest van de mensen op straat, mochten we er na wat aandringen van onze gids toch in. Alleen in de tuin en op het bordes, de deuren waren vergrendeld en verzegeld tot openingstijd!
We werden wel officieel ontvangen en er moesten kaartjes uitgewisseld worden. Daar doen we verder niks mee, maar toch. Na het paleis reden we naar het oudste gedeelte van Dhaka, in smalle straatjes woont daar de Hindu bevolking. Heel erg jammer dat het zo'n rotweer was, want alle kleurige kleedjes lagen nu binnen opgestapeld.

Onze 'excursie' voerde ons ook nog naar de universiteit en als laatste reden we langs het parlementsgebouw.
Ook vandaag hebben we weer heel veel gezien, bekijk de foto's (klik hier) en het verhaal vertelt zichzelf! De foto's van Apu staan in het fotoalbum van deze website.

 

Vanochtend zijn wij op bezoek geweest in het ziekenhuis dat aan het ICDDR,B is verbonden. Van oorsprong is het opgezet om onderzoek naar cholera te doen en natuurlijk om cholera patiënten te helpen. In het waterrijke Bangladesh komt de ziekte nog veel voor, met pieken vlak voor (maart,april) en vlak na (juli) de regentijd. Tijdens die pieken komen er dagelijks 1000 patiënten binnen, daarbuiten altijd nog zo'n 300 gemiddeld per dag. In de piektijd worden overal bedden bijgezet en buiten tenten opgezet om het grote aantal patiënten te kunnen huisvesten.
Het is een algemeen ziekenhuis zonder specialismes en zonder klassensysteem en het is gratis voor alle patiënten. De 'wachtkamer' voor niet urgente gevallen is buiten. Ook familieleden die met de patiënt zijn meegekomen, wachten buiten, per bed mag er één familielid mee naar binnen. Er komen volwassenen, maar het grootste gedeelte van de opnames betreft kinderen. Behalve voor cholera worden er ook patiënten met luchtweginfecties (waaronder ook tbc) opgenomen.
Het eerste wat ons opviel was het bijzondere matras dat op de bedden ligt. Met een (poep) gat in het midden en een slurf daaraan die eindigt in een flinke emmer. Zo'n emmer is bij een acute cholera-opname in no time vol. Maar hoe heftig dat ook klinkt, cholera is prima te genezen. Patiénten die tijdig behandeld worden, zijn binnen 2 dagen koortsvrij, van de diarree af en kunnen weer naar huis. volgens dokter Bardan die ons rondleidde, kun je beter 100 keer cholera krijgen dan 1 keer dysentrie.

In het ziekenhuis zie je overal moeders met kleine kinderen die doodziek zijn. Ook veel ondervoede kinderen die vaak voor een andere aandoening naar het ziekenhuis zijn gekomen. Het gebeurt hier niet vaak dat een moeder met een kind dat achter blijft in groei naar het ziekenhuis komt, pas als ze echt iets mankeren komen ze om hulp vragen. Schrijnend is het om te zien dat kinderen van 11 maanden die nog geen 4 kilo wegen hier vechten voor hun leven. De kinderen met tbc zijn er het ergst aan toe.

Kinderen met diarree en ondervoeding krijgen rijstwater dat speciaal in de keuken van het ziekenhuis in grote hoeveelheden wordt gekookt. Per dag draaien ze er zo'n 200 liter doorheen. Alleen aan baby's onder de 3 maanden wordt er een glucose-oplossing gegeven omdat die nog te klein zijn om rijst te verdragen. Rijstwater is beter want het onttrekt geen water aan de darm en de suikers komen geleidelijker beschikbaar.

Opvallend is ook dat ze hier al heel veel werken met geautomatiseerde patiëntengegevens. Bij ieder bed hangt een barcode en alles wordt via PDA's verwerkt. Het ziet er niet alleen heel modern uit, vergeleken bij 'onze' administratie in ziekenhuizen is het dat ook!

In het ziekenhuis doen ze van alles om de vrouwen (meestal nog meisjes) 'op te leiden' tot goede moeders. Iedere dag worden er een soort cursusjes gegeven, bijvoorbeeld hoe je moet spelen met je kind of hoe je op een hygiënische manier borstvoeding geeft, ook wordt er veel aandacht besteed aan het bereiden van een voedzame maaltijd voor weinig geld.

Na de rondleiding door het ziekenhuis heb ik nog even overleg gehad met de automatisering voor een te maken certificaat en begonnen Ger en Suzan aan de Luminex training waar dat certificaat voor bestemd is. Ik werd door een driver naar de club gebracht en omdat het stevig regende, de straten blank stonden en het óók nog lunchtijd was (hier extra druk op de weg), deden we er meer dan een uur over. Uiteindelijk was het pas na enen dat ik weer op onze kamer was en heb daarom eerst geluncht en ben daarna aan het certificaat begonnen en heb de foto's van het ziekenhuis vast op Picasa gezet. Voor ik het wist waren Ger en Suzan alweer terug.

Vanavond waren we te gast bij Hubert en Cecile. Daar was de maandelijkse spaghetti-avond, een traditie van vrienden van allerlei nationaliteiten die elkaar hier in Bangladesh hebben leren kennen. Oorspronkelijk was het iedere week bij één persoon (die er vanavond ook was), maar nu rouleren ze en komen minder frequent bij elkaar. De avond is strikt van 7 tot 9 en dan gaat iedereen weer zijns weegs. Wij reden met een Canadees echtpaar weer terug naar de club.

 

 

Vandaag zijn we écht in Dhaka geweest. We hebben een bezoek gebracht aan de slums, gedeeltes van de stad waar de mensen onder vreselijk armoedige omstandigheden leven. Het ICDDR,B doet onderzoek naar infectieziekten en verricht daarvoor heel veel veldwerk in diverse afgebakende delen van die slums. In Kamalapur (in het zuidoosten van de stad) zijn ze al in 1998 begonnen met onderzoeken van infectieziekten en (experimentele) behandeling daarvan. De bevolking van de slums is hiervoor in kaart gebracht en medewerksters (altijd vrouwen) van het instituut doen veldonderzoek en houden alle gegevens bij. Zij bezoeken 'hun' gezinnen iedere week en als er bij een kind een infectie voorkomt (koorts!) dan gaan ze er iedere dag heen tot 6 dagen na het verdwijnen van de verschijnselen. Per dag bezoekt één zo'n medewerkster 20 à 24 gezinnen. Wij mochten mee met 2 van die opvolgbezoeken.

In totaal wonen er 350.000 mensen op 4 km2, 6600 gezinnen daarvan doen aan het onderzoek mee. De kinderen van het gezin krijgen een kaart waarop hun gegevens staan en die bij ieder bezoek aan de kliniek meegebracht moet worden. Op die kaart staan ook de diverse vaccinaties en andere bijzonderheden. Wij begonnen ons bezoek aan Kamalapur in het oude gebouw waar nu nog een polikliniek is ingericht, maar dat waarschijnlijk binnen een half jaar zal verdwijnen. Er is ook al een nieuw gebouw in gebruik, daarover later meer.

Dhaka Bangladesh, bezoek aan ICDDR,B weergeven op een grotere kaart

Om ongeveer kwart over 9 werden we bij de Dutch Club opgehaald met het ICDDR,B-busje en reden door een drukke spits naar het zuiden. Dr. Doli Goswami , die we gisteren ook al ontmoet hebben, was onze gids. Zij werkt al vanaf het begin aan het Kamalapur project en al sinds 1985 bij het ICDDR,B. Een lieve vrouw die, gelukkig, nog steeds heel enthousiast is over haar werk. Het duurde meer dan een uur voordat we bij het eerste onderzoekscentrumcentrum aankwamen.
Daar was de poli in volle gang, moeders met kinderen wachtten er op hun beurt. In een andere ruimte kregen kinderen met luchtweginfecties medicijnen via een vernevelaar toegediend. We kregen uitgebreide informatie over de werkwijze en er werden allerlei invulstaten getoond die secuur bijgehouden worden. Zelfs de wachttijd van de cliënten (hier zeggen ze trouwens gewoon patiënten) wordt iedere keer genoteerd, zodat daar iets aan gedaan kan worden als blijkt dat die structureel te lang zijn!

De volgende stop was één van de gebieden in Kamalapur waar het onderzoek uitgevoerd wordt. Meteen bij het uitstappen werden we al omgeven door kinderen die het leuk vonden om bezoek te krijgen. Het was duidelijk dat ze gewend waren aan 'pottenkijkers', we zullen de eersten niet geweest zijn die ter plekke kwamen kijken naar het onderzoek. We werden begeleid door Doli en een van de medewerksters van Kamalapur Field Site. Ergens midden in de slum troffen we de veldmedewerkster waarmee we 2 huisbezoeken mochten afleggen. De kinderen huppelden vrolijk met ons mee tot het eerste huisje. Huisje is eigenlijk al een te groot woord voor het onderkomen waarin een gezin moet wonen. De meeste plaats werd ingenomen door een groot bed, en verder hingen er hier en daar wat gebruiksvoorwerpen en kleding aan de muur. De baby waar het hier om ging, werd getemperatuurd en was weer koortsvrij. De volgende 6 dagen wordt hij nog gecontroleerd of dat ook zo blijft. De moeder moest nog een aantal (gezondheids)vragen beantwoorden, ook over zichzelf, en daarna wandelden we met ons gevolg van vrolijke kinderen naar het volgende patiëntje. Hier moesten moeder en kind nog snel ergens vandaan gehaald worden, want ze waren niet 'thuis'. Tegelijk met ons kwam moeder bij de gang voor het huisje aan. Ook hier werd weer getemperatuurd en moesten vragen beantwoord worden.

Wat opvalt, is dat de moeders het helemaal geen probleem vinden dat we daar opeens met veel te veel mensen in hun kamer staan. Ze lijken het zelfs wel leuk te vinden. Ze hebben zo te zien in ieder geval geen last van behoefte aan privacy! Je voelt je als witte Europeaan wel erg aanwezig in deze omgeving, maar wij leken er meer last van te hebben dan zij.

Na de huisbezoeken werden we weer 'teruggebracht' naar de bus en natuurlijk uitgezwaaid. Het was inmiddels laat in de ochtend, maar toen we in de nieuwbouw van het centrum kwamen, waren daar toch nog moeders met kinderen die op hun beurt zaten te wachten. Ook hier was natuurlijk hetzelfde systeem van registratie en dergelijke. Ze zijn wel bezig met digitalisering van de gegevens, maar alle vaccinatiegegevens moeten in ieder geval ook op papier staan en zo 15 jaar bewaard worden.
Na de rondleiding was het tijd voor de lunch, weer echt Bengaals, ter plaatse. Er was voor ons gekookt en we aten weer rijst met dal, groenten en rauwkost en deze keer geen vis, maar kip. Erg lekker allemaal, de Bengalen aten zoals het bij hen hoort met de hand en ook Ger wilde dat wel eens proberen. Mijn advies is dat hij toch maar weer bestek (of stokjes, dat kan hij heel goed) moet gebruiken, want de echte 'greep' heeft hij nog niet te pakken!

Het is woensdagmorgen en dan voel ik (Ger) de onstuitbare behoefte om te gaan hardlopen. Gelukkig zie ik op Google maps dat er vlakbij een parkje is dat als joggingpark staat aangegeven. Ik heb de route met nummers van de zijstraten uitgetekend op een notitieblaadje en dat in mijn zak gestopt. ’s Morgens is het nog rustig op de weg (wel uitkijken voor riksjas) en ook veilig (de politiemannen en bewakers staan allemaal al op hun inmiddels vertrouwde plaatsen). Het park is omgeven door een hoog hek waar ik eerst omheen moet om de ingang te vinden. Daar staat natuurlijk een bewaker die me vriendelijk goedemorgen wenst. Het is er al druk met mannen en vrouwen maar verreweg de meesten wandelen. Behalve ikzelf zijn er maar drie anderen die hardlopen. Het is een mooi parcourtje en na twee rondjes ben je kletsnat van het zweet. Ik zit nu nog steeds uit te druppen terwijl ik dit typ. Even wachten tot ik weer droog ben en dan onder de douche. Straks komt het busje van het instituut om ons naar de slums te brengen. Daarover later vandaag meer.

 

Vandaag is de Hartal duidelijk over! Toen wij vanochtend voor de Dutch Club stonden te wachten op ons vervoer, zagen we overal mensen naar hun werk gaan. Met auto's, in riksja's en ook achter op brommertjes. Die laatste zijn hier véél minder dan in Vietnam, India of Maleisië. In 'onze' straat stonden ook veel mensen te wachten tot hun winkel of bedrijf de deuren opende.
Iets later dan afgesproken, dat kan ook niet anders met het verkeer hier, stopte de auto van Hubert voor ons. Hijzelf zat deze keer niet achter het stuur, maar liet dat aan zijn driver over. Het was druk, maar niet overvol op de weg. In een half uur reden we naar het instituut.
Daar aangekomen was het vrijwel meteen tijd voor de ochtendbijeenkomst waarin Ger 2 ('Introduction Luminex Technology' en 'Pneumococcal Disease, Antibodies and Vaccination') Suzan 1 ('Pneumococcal Antibocies during Pneumonia') lezing gaf. Het was een interactieve sessie en er werden behoorlijk wat vragen gesteld. Soms moeilijk te verstaan door het voorzichtige Engels van sommige luisteraars, maar ik heb ze uiteindelijk allemaal kunnen noteren zodat we er later nog wat mee kunnen doen.
Tijdens de pauze dronken we Bengaalse thee (duidelijk met Engelse invloeden: veel suiker en melk die er al in de pot ingedaan zijn, je hebt dus geen keus!) met een plak cake. Wij hadden stroopwafels meegenomen voor de mensen hier en die waren na d epauze allemaal op. voor de rest van de week hebben we nog chocolade en droptoffees. Of ze die laatste ook allemaal op zullen eten, vragen wij ons af ;-)

Na de ochtendsessie hebben we geluncht in de kantine van het ziekenhuis, we vielen niet alleen op door onze huidskleur maar ook omdat wij zowat de enigen waren die niet met onze handen aten. Alles wordt hier voor je opgeschept op een soort dienblad met vakjes en dan is het de bedoeling dat je de saus mengt met de plakrijst, de vis, een ei en groenten. Dat doe je met je handen en vervolgens pak je ook steeds een handjevol dat je in je mond stopt. Wij aten met bestek, maar hier is het helemaal niet zo vreemd dat je wat de hygiëne betreft vooral je eigen handen vertrouwt.
Na de lunch, die overigens erg lekker was, was er een overleg met 2 vrouwelijke medewerkers van het instituut. Dr. Shereen Shoma, die nog niet zo lang geleden in Rotterdam is geweest voor deelname aan een onderzoek naar pneumokokken, en het hoofd van het microbiologisch laboratorium hier.
De laatste paar uur van de middag stond er nog een overleg gepland met het hoofd van het immunologie lab, dr. Firdausi Qadri, die we gisteren ook al gesproken hebben. In die tijd heb ik geprobeerd een zending van Luminex uit de USA te achterhalen die vorige week al verstuurd is en hier al had moeten zijn. Door de Hartal kan dat aardig fout gelopen zijn en hier zitten ze erop te wachten. In de zending zitten spullen die nodig zijn voor de trainingscursus die Ger gaat geven. Ook is er een pakket op droog ijs bij, waarvan wij bang zijn dat de inhoud niet meer goed is als het nog langer gaat duren. Wat we vooral moeten hebben, is het trackingnummer van het pakket zodat iemand van het instituut het op het vliegveld op kan gaan halen. Maar tot nu toe is het niet gelukt om de juiste persoon te pakken te krijgen, niet in de USA en niet bij de vertegenwoordiger in Nederland. Het tijdsverschil hielp ook niet erg mee, in Nederland waren ze net weer begonnen en in Texas lagen ze nog op één oor. Lastig.

Het bezoek aan het ziekenhuis is er vanmiddag niet meer van gekomen. Misschien donderdagmiddag nog, maar het programma wijzigt iedere dag een paar keer. we zullen zien.

Inmiddels is het hier 11 uur 's avonds en we zijn net terug van het Japanse restaurant Samdado. Toen we aan het eind van de middag terug waren op de Dutch Club hadden we nauwelijks tijd om bij te komen, want om 7 juur belde Hubert alweer dat hij op ons zat te wachten op het terras van de club. Daar hebben we eerst nog een biertje gedronken en echte Hollandse bitterballen gegeten en daarna zijn we in de autio gestapt. Hubert loodste ons probleemloos in het donker door het drukke verkeer. We hebben heerlijk gegeten en gaan op tijd naar bed omdat we morgenochtend op tijd opgehaald worden om naar de slums te gaan. We zijn heel benieuwd hoe het Kamalapur project er in het echt uitziet!

 

Er staan ook nieuwe foto's op Picasa

 

Er staan al foto's op Picasa

De politieke partijen in Bangladesh gebruiken de uit het Gujarati [nl] afkomstige term Hartal zoals die nergens anders in de wereld wordt gebruikt. [..]

Precies een jaar geleden werd er ook gestaakt in Bangladesh, daarover vond ik het volgende stuk op internet: Bangladesh, de hartal keert terug

 

Op straat is het nu erg rustig, tenminste als je niet tussen de rellen terechtkomt. Hier in de Dutch Club is het extra druk omdat dit een veilige plek is en de gasten hier verder niet zoveel kunnen doen in Dhaka. Vanavond haalt Hubert ons op met zijn eigen auto en gaan we 'ergens' in Dhaka eten. Wij zijn benieuwd!

 

We zijn net verhuisd van kamer 11 op de 1e verdieping naar kamer 1 op de begane grond. De kamer is een stuk groter en heeft een 'eigen' terras.

Suzan is inmiddels ook gearriveerd, net als wij met de ambulance.  

We zijn aangekomen in de Dutch Club in Dhaka na een rustige vlucht. In Dubai hadden we ruime overstaptijd en uiteindelijk vertrok daar het vliegtuig naar Dhaka ook nog een uur te laat vanwege een technisch probleem (iets met de noodverlichting). Het toestel zat stampvol, vooral ook heel veel gezinnen met veel bagage en veel kinderen die de hele vlucht afwisselend huilden. Van slapen kwam niet veel, maar van stilzitten word je ook niet echt moe.

 

Onze eerste indruk van Bangladesh is wel zo'n beetje wat we ervan verwacht hadden. Het straatbeeld lijkt heel erg op India (behalve dat er nu dus heel veel verkeer ontbreekt). Veel armoe, veel fietstaxi's, veel tuktuk's en overal 'kraampjes' waar mensen proberen om hun (etens)waren te verkopen.

Ook Ger is druk bezig met de voorbereidingen van zijn werkzaamheden in Bangladesh. Hij zal er bijvoorbeeld instructie geven over een apparaat dat gebruikt wordt voor medische analyses en bepalingen (voor de kenner: cytokines, chemokines). Daarover onderstaand verhaal:  

 

“ Does the customer have Sheath Fluid?” is een onderdeel van het vragenlijstje op het zogenaamde pre-evaluation formulier voor klanten van de firma Luminex. Indien de klant namelijk geen sheath fluid heeft dan kan het Luminex apparaat helemaal niet gebruikt worden. Wij gaan o.a. naar Bangladesh om ter plaatste met het Luminex apparaat daar te gaan werken en daarom hebben we ook dat vragenlijstje opgestuurd naar Dhaka. We vertrekken op zaterdag en op vrijdagmiddag gaan we nog even voor de zekerheid door de antwoorden: Yes but not sufficient. Tsja, wat nu. En wat betekent het, yes, but not sufficient. Misschien is het wel helemaal op als wij aankomen. Wijzelf hebben wel voldoende sheath fluid op het lab. Dat ligt in het magazijn in containers van 20 liter. Net iets te veel om in je koffer mee te nemen want dan zit je meteen aan de tax. Bovendien, hoe leg je dat aan een douanier uit. De firma Luminex levert het spul niet in poedervorm waar alleen nog Bengaals water aan toegevoegd zou hoeven worden. De oplossing, althans dat hopen we, is dat we 4 mineraalwaterflessen gevuld met sheath fluid meenemen. Sheath fluid ziet eruit als water. In werkelijkheid is het een fosfaatbuffer met een beetje EDTA (om calcium te binden) en Tween (een zeepoplossing). Plus nog wat geheime ingrediënten zodat je het zelf niet na kunt maken. Het ziet er wel uit als water, maar dat is het niet.

 

We hebben het keurig verdeeld: ik neem 2 flessen mee in de koffer en Suzan ook 2 flessen. We hopen dat de douane het allemaal goed vindt. Als ik een slokje moet nemen om aan te tonen dat het echt water is, dan weet ik het nog niet. Ik denk dat je er op zijn slechts diarree van krijgt, maar ja, we gaan toch naar Bangladesh.

 

Ik voel me een beetje een smokkelaar, maar wel voor het goede doel.

Over 2 dagen vertrekken wij voor een week naar Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. Het 'International Centre for Diorrhoeal Disease Research, Bangladesh' werkt samen met het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein en Ger gaat er een aantal cursussen immunologie geven. Samen met Suzan van Mens, een arts-microbiologe in opleiding van het Antonius gaat hij de samenwerking met het ICDDR,B flink verstevigen. Ik 'mag' ook mee en zal me daar voornamelijk bezighouden met het werk waarmee ik thuis al begonnen ben: de vertaling van een van oorsprong Japans immunologieboekje voor kinderen van het Engels in het Nederlands. Daarnaast hoop ik ook iets aan de website van de Dhaka Dutch Club te kunnen doen en de Dutch School daar te bezoeken.

We zullen zien hoe het allemaal loopt, waarschijnlijk zal het iets minder gepland zijn dan we hoopten. Vandaag kregen we bericht dat er voor zondag en maandag demonstraties aangekondigd zijn en dat we dan niet veel anders kunnen doen dan 'binnenblijven'.

 

(Fragment uit de mail van onze gastheer aldaar:

 

Wij zijn weer thuis!
Gisteren was het weer prachtig weer in Kosice en ik heb de meeste tijd dan ook buiten doorgebracht. Veel gewandeld, lekker op een bankje in de zon zitten lezen en af en toe een kop koffie op een terras. De koffiepauzes op het congres heb ik gelaten voor wat ze waren, ik vond het veel te mooi weer om daar binnen te gaan zitten. Voor de lunch ben ik er wel heen gegaan, we kregen een complete - behoorlijk zware - warme maaltijd.

 

Dat was 's avonds wel anders. Ger en ik zijn toen gaan eten bij Pablo, een restaurantje heel dicht bij het hotel dat we al eerder gezien hadden en erg leuk vonden. Zoals de naam al doet vermoeden, was het thema 'Picasso' en hingen er reproducties van deze schilder aan de muur. Maar ook hele mooie felgekleurde mozaïeken. De menukaarten waren helemaal in stijl (zie foto's), maar wel helemaal in het Slowaaks. De bediening sprak ook hoegenaamd geen Engels, dus moesten we een beetje gokken en af en toe met onze vertaal app op de iPhone proberen te achterhalen wat er op de kaart stond. Heel af en toe herken je ook wel een woord, maar daarmee weet je nog absoluut niet wat je op je bord krijgt.
Het leuke van dit restaurant was dat wel alles in het Slowaaks was, maar dat het eten juist bestond uit mooie gerechten die prachtig opgediend werden en allesbehalve vet of 'boers' waren. Veel moderne recepten en aparte combinaties zoals het toetje van chocolademousse met vruchten en een heel klein beetje balsamico-azijn. De wijn die we erbij dronken was een pinot noir (Rulandské modré) uit Slowakije. We aten helemaal in stijl, 3 gangen plus een hele fles wijn voor € 37,25 in totaal. Duur is het er zeker niet.
Voor het donker was (in Slowakije rond een uur of 10), lagen we al in bed om nog zoveel mogelijk slaap te pakken.
       
De dag begon vanochtend om kwart voor 3, om 5 uur vertrok het vliegtuig naar Wenen. Er waren ook andere mensen van het congres die zo vroeg moesten vliegen en we werden met een busje naar het vliegveld gebracht. Daar vertrokken op dit matineuze tijdstip 2 vliegtuigen, eentje naar Praag en dat van ons naar Wenen. Daar waren we al voor 6 uur, de vlucht naar Amsterdam vertrok pas om iets voor half 8 zodat we nog tijd hadden voor koffie en wat te eten. Het vliegveld in Kosice is zó klein dat dat daar niet gelukt was. Om kwart over 9 landden we in Amsterdam en gelukkig waren onze koffers er vrijwel meteen!

 

Onderweg naar huis moesten we nog langs het UMC in Utrecht en daarna zijn we recht naar Mill gereden. Daar was de tuinman nog steeds bezig, goed dat we die ook nog even gesproken hebben. Na de lunch zijn we allebei aan het werk gegaan, Ger moest halverwege de middag voor een afspraak naar Wageningen en ik heb me zitten verbijten op een bug in een website zonder dat ik het op heb kunnen lossen. Voorlopig is het gefixt en aan de 'buitenkant' zie je er niks van, maar het klopt voor geen meter. Nou ja, dan heb ik in ieder geval iets te doen voorlopig!
Ik realiseer me net dat ik al 19 uur op ben, geen wonder dat ik me niet meer zo jofel voel. Wil zo meteen toch nog even NOVA kijken om te horen hoe het met de formatie is en daarna is het mooi geweest.

Tot dinsdag zijn we thuis en dan vertrekken we weer voor een paar dagen. Parijs en Aberdeen staan volgende week op het programma, maar dat zijn maar zulke korte trips dat ik er hier niks over ga vertellen. Misschien op mijn andere blogs, maar zeker op Twitter zal er af en toe wel iets over te lezen zijn.

Alle foto's van Kosice staan al in het album. Bedankt allemaal weer voor het 'meereizen' en de mooie reacties de we van jullie krijgen!  

Kosice is weer opgedroogd, het is hier nu zonnig en al warm! Dat was gisteren wel even anders. Toen ik gistermiddag om een uur of half 5 via het 'oude-ambachten-straatje' naar het Hilton liep, was het amper droog. In het straatje was dan ook helemaal niks te zien. Onderweg heb ik nog uitgekeken naar een winkel waar ze paraplu's verkochten om er eentje voor Ger aan te schaffen, maar ik zag nergens een winkel die in aanmerking kwam. Alhoewel we midden in het centrum zitten, is het aanbod beperkt. Er zijn een heleboel tweedehands kledingzaken en ook wel hele dure modezaken, maar zoiets als een Blokker of Kruidvat heb ik nog niet ontdekt. Wel een supermarkt, maar daar hadden ze geen paraplu's. Voordat ik bij het Hilton was, regende het alweer en ik was blij dat ik naar binnen kon. Daar was het congres net afgelopen en werd er nog flink nagepraat. Ook Ger was druk in gesprek en toen hij daarmee klaar was, waren we nog net op tijd om deel te nemen aan een begeleide stadswandeling. Gelukkig kon Ger een plu lenen van het Hilton en dat was nodig ook! Het ging gewoon steeds harder regenen.

 

Onze gids nam ons mee naar buiten en begon daar vrijwel meteen een kwartier op ons in te praten. Het kwam erop neer dat ze ons niet teveel wilde 'vermoeien' met de geschiedenis van Kosice, maar daar in rap tempo en standaard Engels van alles over begon te vertellen. Ze had dat beter binnen kunnen doen, want nu stonden we allemaal kou te lijden en nat te worden al voordat de eigenlijke wandeling begon. Toen we eenmaal gingen lopen, bleek dat ze steeds al van alles aan het vertellen was voordat de hele groep bij elkaar stond, zodat je eigenlijk geen idee had waarover het ging. Na ruim een half uur, toen we hemelsbreed nog maar zo'n 100 meter opgeschoten waren en we de draad van het verhaal volkomen kwijt waren, zijn Ger en ik afgehaakt en op gaan drogen in ons hotel tot het tijd was voor het congres diner.

Dat diner was in het archeologisch museum (Dolná Brána) dat gebouwd is onder het grootste plein van Kosice en gedeeltelijk bestaat uit de oude vestingmuren (1500). Zo heel erg oud is het allemaal niet, maar van een echte Slowaakse geschiedenis is ook niet veel te zien. Slowakije was vaak 'onderdeel' van de buurlanden, Hongarije (slechts op 10 km afstand van Kosice) speelt daar een grote rol in. De Hongaarse gemeenschap, met eigen universiteit en theaters, is hier dan ook nog steeds heel belangrijk.

In Dolná Braná zijn nog ondergrondse gangenstelsels te zien, maar verder leek het wel helemaal leeggehaald voor het walking dinner met allerlei kleinere Slowaakse (denk ik) hapjes en een warm buffet. Het begon om 8 uur en zou officieel tot een uur of 12 duren, maar zoals dat gaat met congresgangers: om een uur of 10 was al het eten op en begonnen de aanwezigen weer te vertrekken. Dat hebben wij toen ook maar gedaan, door de nog steeds stromende regen weer naar het hotel.

Het was dan ook heerlijk om vanochtend al vroeg wakker te worden door de zon die brutaal de kamer in scheen. Ger is gaan hardlopen en ik heb me nog een keer heerlijk omgedraaid. Na een vroeg ontbijt is hij vertrokken en ben ik me langzaam op de laatste dag Kosice aan het voorbereiden.  

 

Nu alle mails beantwoord zijn, de laatste foto's geüploaded en dit stukje bijna klaar is, ga ik na alle regen van gisteren eens kijken of het er nu allemaal wat vrolijker uitziet in de stad.

 

Morgenochtend om 5 uur vliegen we weer naar Amsterdam, het laatste bericht over deze korte trip krijgen jullie morgen vanuit Nederland!  

 

 

 

 

Vanochtend toen we opstonden, was het nog droog maar tijdens het ontbijt hoorden we de regen al op het dak van de gesloten patio kletteren. Dat regenweer bleef zo tot ongeveer nu (het is 4 uur 's middags), het lijkt alsof het wat lichter wordt.
Gelukkig was vandaag de dag dat Ger voorzitter van een sessie was en zelf een lezing moest geven. Daarom was ik vanochtend ook meegegaan, want ik vind het altijd leuk om hem te horen spreken. Het moet gezegd: hij is ook altijd een van de betere en dat zeg ik niet omdat ik natuurlijk wel erg bevooroordeeld ben. Ik hoor het ook van anderen.
Bij aanvang van de sessie kwam een meisje van het congres naar me toe en zei nogal verlegen ('this is quite embarrasing..') dat ik als 'Accompanying Person' (kun je aan mijn badge zien) niet in de congreszaal mocht zitten. Ik mag overal komen, krijg op tijd mijn eten en drinken, maar mag niet bij het eigenlijke congres aanwezig zijn. Toen ik zei dat ik alleen maar de dinsdagochtendsessie vóór de koffiepauze zou blijven, was het toch goed. Gelukkig maar.

Na de koffie ben ik daarom ergens in de aangrenzende ruimte gaan zitten en heb gewerkt tot de lunch. Er zijn altijd wel e-mails die beantwoord moeten worden en er stond nog genoeg werk op mijn harde schijf waarmee ik verder kon. Het bleef bovendien maar regenen, dus had ik geen enkele behoefte om naar buiten te gaan.

Tijdens de lunch is het leuk om bij te praten met verschillende deelnemers aan het congres. Uiteraard zijn er ook andere Nederlanders, die kom je overal tegen ;-)

We aten iets 'ondefinieerbaars', leek op iets zuivelachtigs maar was beslist geen kaas. Soort van pasta (lasagna) eromheen, maar dan ook weer anders. Gevuld met een olijf, net zoals het lapje vlees dat erbij lag. Ook al zou er een beschrijving bij geweest zijn, dan hadden we het waarschijnlijk nog niet geweten. Van het Slowaaks is niet veel te maken voor ons.

 

Na de lunch ben ik door de regen teruggegaan naar het hotel en eigenlijk was ik van plan om naar een straatje vlakbij te gaan dat bekend staat om zijn handarbeidslieden, oude ambachten zouden wij het noemen. Dat ga ik dus nu maar doen, nu het eindelijk droog wordt. Intussen heb ik weer wat foto's in het album gezet (zie bericht van gisteren). Als je ook de onderschriften daarbij wilt lezen, moet je op het album klikken of dmv deze link naar Picasa gaan.
Ik heb er gisteravond en vanochtend ook weer vrolijk op los getwitterd.

Het wordt nu echt veel lichter, ik ben weg!

 

 

Vanavond heerlijk gegeten bij een van de oudste restaurants in Kosice: De Twaalf Apostelen. Slowaakse kost is stevig, maar wel erg lekker. Ze hebben er ook heerlijke wijn bij! De eerste foto's heb ik vast in een diavoorselling gezet, als je daarop klikt, krijg je ze vanzelf groter te zien. Nieuwe foto's worden er trouwens automatisch aan toegevoegd, dus blijf regelmatig kijken!

 

 

Wij hebben het helemaal gehad voor vandaag, morgenochtend half 7 gaat de wekker.Welterusten allemaal!

Het is weer zover, we zijn weer op reis. Vanmiddag angekomen in Kosice, Slowakije. Gisterochtend vertrokken we al voor een lange autorit naar Groningen. Daar moest Ger spreken op het afscheidssymposium van Gjalt Welling, een microbioloog waar Ger veel mee heeft samengewerkt en die ook actief is in de Gut flora Foundation. Een goede bekende van ons allebei dus. We waren er dn ook de hele dag bij, daar in Groningen, tot en met het diner 's avonds laat in Taarle. Om 12 uur werden we weer door de 'feestbus' afgezet bij het UMC Groningen en toen moesten we nog naar Schiphol rijden. Daar hadden we een kamer geboekt in het CitizenM hotel, een aanrader als je geen zin hebt om 's ochtends voor dag en dauw in alle filedrukte naar Schiphol te rijden!

We hadden een vlucht met overstap in Wenen en alles ging helemaal volgens schema. In Kosice werden we afgehaald van iemand van de International Probiotic Conference, die bracht ons eerst naar ons hotel om onze bagage te droppen (Golden Royal) en daarna reden we meteen door naar het Hilton waar het congres is. Daar hebben we onze badges in ontvangst genomen en het 'eeuwige congrestasje' en na de koffiepauze waar we in terecht kwamen, is Ger braaf in de zaal gaan zitten en ben ik een stuk gaan wandelen. Kosice is de tweede stad van Slowakije (na Bratislava) en heeft prachtige oude gebouwen. Het was er trouwens volop feest vanmiddag, want Slowakije heeft vanmiddag van Nieuw Zeeland gewonnen* tijdens het WK. Overal in de stad hingen grote schermen en overal was muziek en hadden ze veel plezier.
(*De gelijkmaker in de laatste minuut van de verlenging hoorde ik pas later, toen ik door de stad liep was het nog volop feest...)
Ik heb vast wat foto's gemaakt, die ik later weer op Picasa zal zetten, en de omgeving wat verkend. Nu moet ik me snel om gaan kleden (ik plak, het is hier warm) en dan naar de welkomsborrel. Voor de Twitteraars: op http://twitter.com/rikidekiki zet ik ook regelmatig korte, snelle berichtjes over wat ik hier zie. Op Facebook (http://www.facebook.com/lievendag) kun je die trouwens ook lezen.

Wordt vervolgd!

 

 

Na een heel rustige vlucht, zijn wij vanochtend om 10.15 uur weer geland in Düsseldorf. We waren het 2de toestel dat die dag landde en dat was nog genoeg voor flink wat media-aandacht. Toen wij de aankomsthal binnenkwamen, werden we opgewacht door een cameraman en een journalist die van ons wilden weten of we blij waren dat we weer 'thuis' waren. We waren er een beetje door overdonderd, hebben ook niet gezien van welke tv-zender ze waren en ik kan het helaas ook nergens terugvinden. Maar we waren nog niet klaar met het interviewtje, of er kwam alweer een fotograaf op ons af die het speciaal op ons voorzien had. Toen begon het te dagen: wij hadden van die 'prachtige' sweatshirts aan met heel groot MIAMI op onze borst! Die laatste foto heb ik trouwens wel teruggevonden, die staat hierboven. Voor het bijbehorende artikel (wees gerust, dat gaat niet over ons) klik je hier. We hebben het wel lekker warm gehad onderweg, de sweatshirts hebben dus op meer manieren hun werk goed gedaan.

Totdat we gisteren gingen vliegen, hebben we nog contact gehad met de andere Nederlanders die in Miami waren. Die hadden allemaal niet zoveel geluk als wij. Eerst hadden ze op de heenweg allerlei problemen en omdat ze al een dag eerder zouden vertrekken dan wij, moesten hun tickets omgeboekt worden omdat er op hun vertrekdag nog helemaal niks vloog. Eentje kan woensdag terug, een ander volgende week pas en dan is er ook nog iemand op het vliegtuig naar New york gestapt, in de hoop dat hij daar iets kan regelen. Wij hebben gewoon ontzettend gemazzeld dat het eerste vliegtuig dat weer uit Miami naar Düsseldorf vertrok gewoon onze geboekte vlucht was!
De route was wel heel ongewoon, daarom deden we er ook veel langer over dan normaal (bijna 10 uur ipv de 9 die de normale route duurt), we vlogen langs de oostkust boven de Atlantische Oceaan tot we ter hoogte van Porto (Portugal) waren, toen 'staken we over' en vlogen via spanje, over de Pyreneeën, langs de Alpen met een wijde boog onder Duitsland langs om vervolgens weer in noordwestelijke richting via Frankfurt naar Düsseldorf te vliegen. Het vreemde was dat de vlucht naar Frankfurt gecanceld was, evenals die naar München. Op de heenweg vlogen we ook al via een zuidelijke route, maar minder ver om dan op de terugweg.

 

Eenmaal thuis moest de hond opgehaald worden, de was weggewerkt en boodschappen gedaan. Morgen ben ik gewoon weer kleuterjuf en daarna is het weer tijd voor mijn gewone werk. Ger is alweer naar een volgend seminar in Amersfoort, het was nog spannend voor ze of hij dat ging halen. Hij geeft daar namelijk een lezing en is voorzitter van een workshop, gelukkig hadden we al reserves geregeld voor het geval dat.

 

Rest me nu alleen nog jullie allemaal weer te bedanken voor het 'meereizen' en speciaal deze keer voor het 'meeleven' in de vorm van alle mails die we gehad hebben over wat de 'aswolk' had kunnen betekenen voor onze terugreis. Tot de volgende keer maar weer.

We hadden het niet meer gedacht en of het écht doorgaat blijkt pas op het moment dat we de lucht ingaan, maar we gaan volgens schema naar huis!
Vanochtend zijn we vertrokken uit Key West en deden er ontzéttend lang over om op het vliegveld in Miami te komen waar de auto weer afgeleverd moest worden. Wij dachten toen nog steeds dat alle vluchten naar Duitsland gecanceld waren en gingen in de rij voor het omboeken van de tickets staan om een nieuwe vlucht te boeken. De verrassing was dan ook enorm toen bleek dat ons vliegtuig als één van de eerste naar Europa gaat vliegen. München en Frankfurt zijn gecanceld, maar de vlucht naar Düsseldorf gaat door. We zitten nu bij de gate te wachten op boarding time (over ongeveer een half uur) en landen morgen kort na 9 uur 's ochtends als alles goed gaat. We lucky guinea pigs ;-)

Omdat we er geen rekening mee gehouden hadden dat we vandaag konden vertrekken, was er alweer een kamer in het Hilton voor ons geboekt. Ook de kleren die we aan hebben, zijn niet echt geschkt om de hele nacht mee in het vliegtuig te zitten. Beetje koud op blote voeten (Riky), korte broek (Ger) en dunne bloesjes. We hebben net voor ieder een afschúwelijk sweatshirt gekocht, souvenir uit Miami, maar hopelijk wel lekker warm.
Alles is nu beter dan gestrand te zijn. Ondanks de titel die ik al bedacht had voor het stukje dat ik anders had geschreven: Hoera, we zijn gestrand! Zo heette de musical die groep 8 van De Kameleon vorig jaar uitvoerde, dat was een vrolijke boel. Maar zo vrolijk voelden wij ons helemaal niet, we hebben vandaag vooral heel veel gebeld en ge-sms't om allerlei afspraken af te zeggen of te verzetten. Kunnen we nu allemaal weer terugdraaien, morgen begint het gewone leven weer!
Het laatste berichtje krijgen jullie morgen van me, dat schrijf ik thuis op de computer.  

Vanochtend hebben we het Hilton verlaten en zijn met de taxi naar het vliegveld gegaan om daar bij Avis een auto te huren. Dat werd een groter model dan we gereserveerd hadden, tegen dezelfde prijs natuurlijk, dus dat was boffen. We kregen nu een kleine SUV (Terrain)van GMC, maar wij vinden hem heel groot en spierwit. Het duurde eindeloos bij Avis en toen we er wegreden, begon het al te regenen. Dat was ook voorspeld, maar het is wel jammer als je aan je eerste vakantiedag begint. Onderweg hebben we trouwens allerlei soorten weer gehad, behalve heel harde regen ook heel veel zon. De foto's getuigen ervan.

De weg naar Key West is een behoorlijk 'rechte streep' die over de eilanden (Keys) voert en ruim 40 bruggen telt, waarvan de '7-miles-bridge' de langste is. Aan de ene kant van de weg slaat het water van de Mexicaanse Golf tegen de kant en aan de andere kant de Straits of Florida. De Overseas Highway zoals de weg heet, is typisch Amerikaans met motels, restaurants en heel veel reclame langs de kant. In één van die restaurants (bij Whale Harbour Bridge) hebben we geluncht en net toen we daar waren, begon het enorm te gieten zodat we genoodzaakt waren om binnen te gaan zitten. Maar met een heerlijke vissoep en daarna een visburger met een glas chardonnay was dat geen straf.

Om een uur of 3 kwamen we in Key West bij het motel aan dat we in een boekje met kortingsbonnen hadden gevonden. Zo'n bon (coupon) is alleen maar geldig zonder reserveren (only walk in) en wij hadden enorm geluk. Ze hadden namelijk nog net één kamer vrij. Toen wij aan het inchecken waren, kwamen er andere mensen met een coupon en die werden weggestuurd omdat er niks meer vrij was. Die hadden wel eerst gebeld, maar wij waren ze voor! Het is na het Hilton wel even wat anders, maar de lakens en het sanitair zijn schoon en dat is het enige wat telt.

We zijn vanmiddag meteen Key West gaan verkennen en hebben natuurlijk bij Sloppy Joe's - het stamcafé van Ernest Hemingway - wat gedronken. Key West is een plaats die ons erg aan New Orleans doet denken: héél veel bars, café's, restaurants, alcohol op straat (wat verder overal elders in Amerika streng verboden is), 'adult entertainment' en vooral alles heel erg commercieel. Wij hadden gedacht dat het op zondagmiddag al wel minder druk zou worden, maar daar klopt helemaal niks van. Het zit hier vol toeristen en 's avonds zijn die allemaal behoorlijk aangeschoten.

Om een uur of 8 gaat hier de zon onder, dus zaten wij toen op Sunset Pier met een glas bier (Key West Sunset Ale) en een cocktail (Caïpirinha). Helaas was het niet helemaal onbewolkt, maar we hébben de zon onder zien gaan op Key West. Het is dus gelukt! Voor zonsondergangen waarbij het wel grotendeels onbewolkt is, moet je maar eens op Google Afbeeldingen kijken, onze foto's staan er binnenkort bij op Picasa.
Na de zonsondergang hebben we nog gegeten bij de Seafood Company en nu zitten we uit te rusten van een vermoeiende dag. Of we morgen terug kunnen, is nog steeds niet zeker. We houden de nieuwsberichten nauwlettend in de gaten en hebben ons aangemeld voor e-mail nieuws over onze vlucht. Op dit moment staat de vlucht nog steeds volgens schema vermeld, maar dat zegt helemaal niks. Morgen weten we pas waar we aan toe zijn, Düsseldorf International zal zeker tot morgenmiddag 2 uur gesloten blijven (dat is al over 9 uur) en waarschijnlijk wordt dat weer opgeschoven. Wij zijn misschien al onderweg naar het vliegveld als we uitsluitsel hebben, maar dan gaan we wel in Miami opnieuw in een hotel tot we kunnen vertrekken. Jullie horen van ons.

Oh, wat is het toch heerlijk om te winkelen in een Amerikaans warenhuis, bijvoorbeeld bij Macy's. Altijd ontstaat er wel ergens in de winkel een gesprek met een andere klant, een winkelbediende en zeker bij de kassa. In Miami komt daar nog bij dat bijna iedereen je in het Spaans aanspreekt, bijvoorbeeld de mevrouw die me wilde vragen waar de paskamers waren. Tenminste ik denk dat ze dat bedoelde, helemaal zeker weten doe ik dat niet. Ze bleef eindeloos tegen me praten, maar zij verstond geen Engels en ik veel te weinig Spaans om er ook maar iets van te kunnen volgen. Nadat ik wat bloesjes had uitgezocht en ik bij de kassa ging afrekenen, ontstond er een heel gesprek bij de kassa waar ik natuurlijk meteen werd aangesproken met 'love'. Over waar ik vandaan kwam, of ik nog wel naar huis kon en over familie of vrienden of kennissen van de caissière die weet ik waar ergens gestrand waren. Deze mevrouw sprak dan wel Engels, maar met een zwaar accent want ook haar eerste taal was overduidelijk Spaans. Ze wenste me een goede vlucht en riep me nog na 'Dad will take care of you, I know that!'. Voor deze keer wil ik dat graag geloven.

Vanmiddag was ik dus naar het MAM (Miami Art Museum) geweest en heb op de weg erheen bijna heel downtown Miami gehad. Het museum is in een prachtig gebouw gevestigd, samen met de openbare bibliotheek en het Florida Historical Museum. Het MAM is niet zo groot, maar heeft wel een bijzondere vaste collectie. Daar was zelfs een stuk van een Nederlandse kunstenares bij: Carla Klein uit Zwolle die 'fotografisch' schildert, maar niet perse forografisch gelijkend. Er hing een heel groot doek van haar dat een impressie moest voorstellen van Yellowstone. Omdat wij daar nog maar pas geweest zijn, kon ik me het echte beeld dat ze gezien moet hebben er helemaal bij voorstellen. Helaas mochten er geen foto's gemaakt worden en ik kreeg het ook niet voor elkaar om dat stiekem te doen, want er waren meer suppoosten dan bezoekers. Ze waren me al een keer komen vertellen dat ik alleen beneden foto's mocht maken, dat heb ik dan ook braaf gedaan. Daar was een bijzondere tentoonstelling van Carlos Cruz-Diez: Het belichaamde kleurgevoel (vrij vertaald naar The embodied experience of color). Er hingen gekleurde objecten van flexibele plexiglazen delen waar je in kon gaan staan, omheen kon lopen, ze laten bewegen, foto's mocht nemen enz.. In een speciale computerrruimte kon je ook nog 'met kleuren spelen', maar de printer werkte helaas niet.

Het was leuk, maar het was geen museum waar je uren kon doorbrengen. Daarom ben ik daarna nog maar wat winkels in en uit gelopen om uiteindelijk bij Macy's wat te kopen. Wie weet, ben ik straks heel blij met wat extra bloesjes als we niet op de geplande dag naar huis kunnen. Tot nu toe staat onze vlucht nog gewoon vermeld als 'scheduled', maar dat kan snel veranderen.

De eerste foto's staan nu op Picasa.

Na de 'cocktailparty' gisteravond zijn we met een taxi naar Littel Havanna gegaan en hebben ons op Calle Ocho (SW 8th Street) ter hoogte van 12th Avenue af laten zetten. De taxichauffeur kon maar niet begrijpen wat we daar zochten, hij had liever dat we naar Miami Beach gingen of Coconut Grove. In die laatste wijk wist hij een geweldig restaurant waar je écht heen zou moeten. Maar wij wilden gewoon Cubaans eten en dat doe je toch het lekkerst daar waar de Cubanen wonen. In Little Havanna dus. Uiteindelijk werd het toch geen Cubaans, maar Hondurees (als je eten uit Honduras tenminste zo noemt) en het was erg lekker en bovenal erg veel. We kwamen terecht in El Paseo Catracho, waar alleen maar locals zaten te eten. Grote gezinnen met veel kleine kinderen. De kaart was voornamelijk in het Spaans, heel af en toe stond er ergens wat Engels tussendoor vermeld. Een goede oefening dus voor ons. Nou hadden we zonder Spaanse les ook nog wel begrepen dat we kip aten als we pollo bestelden, maar het was wel leuk om het ook allemaal in het Spaans te bestellen en dan maar afwachten of we ook kregen wat we verwachtten. Tweemaal pollo a la plancha en tweemaal fajitas de pollo, allebei con arroz, queso, plátanos y salsa. (Nou houd ik helemaal niet van bananen (plátanos), maar die werden bij ieder gerecht geserveerd, dat zal dus wel écht Honduras zijn.) De porties waren erg groot, maar ook spotgoedkoop. Voor 4 personen betaalden we inclusief voorgerecht en bier maar $ 75,-! Zelfs als je de taxi heen en terug meerekent (samen ca. $25), was het nog een goedkope avond.
De taxichauffeur die ons weer naar het hotel bracht, was van een heel andere orde dan die van de heenweg! Hij vroeg zich wel af hoe wij in een 'Hondurian restaurant' verzeild raakten, we hadden véél beter Cubaans kunnen gaan eten. Nou kwam hij zelf uit Cuba, dus vergaven we hem deze uitspraak wel, maar we konden hem niet precies uitleggen waarom we in Little Havanna niet Cubaans gegeten hadden. Het was gewoon toeval dat we in El Paseo Catracho terechtkwamen. Dat begreep hij ook wel, maar hij wilde wel graag weten wát we dan gegeten hadden. Toen we vertelden dat we alle vier kip hadden gegeten, zei hij lachend dat kip ook wel veilig was en dat je dat met vis maar nooit wist. Toen kwam er een hele verhandeling over zijn zus die altijd alles uit wilde proberen en dat hij het altijd bij kip hield als hij ergens at waar hij het niet helemaal vertrouwde. Intussen reden we flink door en stonden weer bij het hotel voordat we het wisten met een veel lagere ritprijs dan de heenweg. Leve de Cubanen in Miami!

Vanochtend stonden we weer vroeg op, Ger heeft hardgelopen van 7 tot kwart voor 8, daarna ontbijten en nu is het congres weer begonnen. Ik ga er over een kwartier ook heen om een paar lezingen te volgen en na de lunch ben ik van plan om naar het Miami Art Museum te lopen. Het is ongeveer even ver als gisteren naar Bayside Marketplace en als ik nu meteen de goede kant oploop, is dat prima te doen. Het weer valt nu ook mee, we begonnen vanochtend met zware bewolking, maar nu laat de zon zich weer zien.
Vanochtend ook nog even het laatste nieuws over de aswolk gelezen, het is allemaal heel onzeker en ik ben dan ook erg benieuwd of wij maandagavond wel naar Düsseldorf kunnen vliegen. Misschien valt het mee en anders zitten we vast in Miami. Het kan erger ;-)

Gisteren (voor ons eigenlijk nog steeds vandaag) om ongeveer half 1 's middags vertrok ons vliegtuig vanaf Düsseldorf International naar Miami. Een vlucht van 9½ uur, die met vertraging begon en uiteindelijk een andere route vloog vanwege de IJslandse aswolk die boven Noord Europa hangt. Eenmaal in Miami zagen wij op internet dat het Nederlandse luchtruim gesloten is, we zullen morgen zien of dat nog consequenties heeft gehad voor de andere Nederlanders die wij hier zouden treffen.

Wij landden volgens schema om ongeveer kwart over 4 plaatselijke tijd, moesten toen uitgebreid door de douane en hebben daarna een taxi gezocht die ons naar Miami Hilton Downtown bracht. We kwamen natuurlijk midden in de spits terecht, erg snel ging het allemaal niet. In het hotel hebben we koffie gedronken en zijn daarna de poster op wezen hangen die Ger hier presenteert over het PandA onderzoek. (PandA is een studie naar de werking van probiotica bij baby's met aanleg voor eczeem en astma.)

Er was verder niemand en er hingen nog maar een paar posters. Terwijl wij met de plakband stonden te knoeien, kwam er nog een Ethiopisch meisje met haar posters binnen, die hebben we toen ook maar meteen geholpen.

Daarna zijn we nog snel even wat kleins gaan eten en nu is het de hoogste tijd om te gaan slapen. Bijna 3 uur bij jullie, hier in Miami wordt het dus vroeg naar bed!

Nauwelijks terug uit Istanbul, waar we een heerlijk weekend beleefden (zie Lievendags weblog voor verhaal en foto's), moeten we de koffers alweer pakken voor onze volgende reis. Heel kort dit keer, maar wel ver weg.
Morgen vliegen we vanaf vliegveld Düsseldorf naar Miami voor een tweedaags congres (IPA) in het Hilton aldaar.
We vliegen pas maandag vroeg in de avond terug (landen dinsdagochtend weer in Düsseldorf) zodat we in ieder geval 2 dagen overhouden voor onszelf.
Vorige keer dat we daar in de buurt waren (Fort Lauderdale) zijn we naar de Keys gereden, maar zijn toen niet verder gekomen dan Key Largo. Heel mooi, hebben toen ook een boottocht tussen mangrove bomen gemaakt (uitloper van de Everglades), maar nu willen we proberen om verder naar het zuiden te rijden. Het mooiste is natuurlijk om de zon onder te zien gaan op Key West! Je leest hier over een paar dagen of dat gelukt is.

Toen ik gisteren in het congrescentrum aankwam, trof ik daar Ger en Bart helemaal enthousiast over het bezoek dat ze voor die middag gepland hadden. Het plan was namelijk om Irun Cohen - bijna een legende in de immunologie - op te zoeken in het Weizmann Instituut in Rehovoth. Deze grootheid was bereid om een uur van zijn tijd uit te trekken om te praten met de Antonius-delegatie. Ik zal hier niet ingaan op de inhoudelijke kant, maar in het kort gezegd: Cohen heeft met zijn labmedewerkers nogal wat ontdekt waarover immunologen erg enthousiast kunnen raken. Bijvoorbeeld de werking van 'heat-shock-protein'-moleculen. Ook in de ontwikkeling van vaccinaties tegen pneumokokken infecties heeft zijn groep een belangrijke rol gespeeld. Cohen wordt dit jaar 73, maar hij is nog altijd actief en niet van plan om te stoppen met werken.

Alhoewel ik helemaal niks wetenschappelijks doe op het gebied van pneumokokken, betrok Cohen me op een gegeven moment toch in het gesprek. Gelukkig had ik goed opgelet en kon ik aardig reageren. Zijn opmerking ging dan ook niet over immunologie of penumokokken infecties, maar over Ger en mij ;-)

Het geplande uur liep gemakkelijk uit tot 90 minuten en toen moesten er nog foto's gemaakt worden voor 'thuis'. Het bezoek begon trouwens ook met foto's kijken. Dat waren afbeeldingen van ongeveer 20 jaar geleden toen een microbioloog van het Antoniusziekenhuis die er nu niet bij was, een periode op het lab van Cohen in Rehovoth heeft gewerkt.

 

De plannen om na het uitstapje naar Rehovoth nog naar het Design Museum in Holon (net ten zuiden van Tel Aviv) te gaan, konden niet helemaal doorgaan. Het museum was namelijk maar tot 4 uur open en dus konden we niet meer naar binnen. Maar eigenlijk kwamen we vooral voor het gebouw zelf. Het heeft een hele aparte architectuur en vooral voor Erik (de enthousiaste fotograaf) was dat belangrijk. Het hele gebouw was rondom met dranghekken afgesloten en aan de voorkant zat een mannetje de boel te 'bewaken'. Maar Erik mocht bij wijze van uitzondering binnen de hekken foto's maken.
Toen het te donker werd voor nog meer foto's zijn we teruggereden naar Tel Aviv. Ons laatste diner in die stad hebben we gebruikt aan de hippe Rothschild Boulevard. Met 5 mensen hebben we daar heerlijk gegeten en de bediening was er gewoon écht vriendelijk. Wij hebben nu de ervaring dat dat bijzonder is, want heel vriendelijk word je meestal niet behandeld in winkels en restaurants in Israël. Soms zelfs op het botte af.

 

Dat was al zo op de eerste dag toen we naar de woestijn reden en ergens wilden eten. Op onze vragen werd nauwelijks gereageerd door de baliemedewerkster van het bezoekerscentrum. Maar ook in het hotel bij de receptie waren ze niet overdreven aardig. En op straat wordt er vaak tegen je aangelopen zonder dat er even sorry gezegd wordt en in ieder geval nooit met een vriendelijk gezicht. Ondanks het mooie weer, zijn de mensen niet echt vrolijk.

 

Dat bleek ook maar weer eens op het vliegveld. Bart heeft ons (nog steeds met de huurauto) tegen elven daar afgeleverd en we hadden bijna alle tijd nodig voor douane en security voordat we om 10 over half een mochten boarden. Met ernstige gezichten kregen we de 'domste' vragen te horen. Wie zegt er nou 'Ja' als er gevraagd wordt of je wapens in je koffer hebt gestopt?! Bijna overal wordt die vraag op vliegvelden aan je gesteld, maar hier wordt je antwoord meteen gecontroleerd omdat je koffer voor je hem afgeeft door de röntgen moet. Vóór ons waren een heleboel mensen die daarna alsnog hun koffer open moesten maken en alles eruit halen. Heerlijk is zoiets, maar gelukkig mochten wij allebei doorlopen naar de incheckbalies. Daar stonden ook alweer lange rijen en de mensen die aan de beurt waren, hadden allemaal zonder uitzondering veel te 'onderhandelen' en het duurde eindeloos. Het inchecken gaat ook gepaard met heel veel stickers op je paspoort, op je koffer en alweer vragen, vragen. Daarna kwam de douane pas, met alweer hele lange rijen en eindeloze discussies aan de loketten. Tenslotte nog de laatste controle van de handbagage en jezelf en uiteindelijk waren we ruim een uur verder voordat we bij de juiste gate van vertrek waren. En dan hadden wij nog de 'snelle' route want we hadden zelf 's middags onze boardingpassen al uitgeprint...

 

De vlucht verliep verder zonder problemen, alles keurig op tijd. De vluchttijd was ruim 4 en een half uur en we hebben allebei geprobeerd om daarvan zoveel mogelijk te slapen. Maar in een overvol vliegtuig met huilende baby's en een hele groep giechelende tieners valt dat niet mee. Kortom, we zijn nu een beetje gebroken, vanavond maar eens vroeg naar bed.

 

Tot slot hieronder het complete foto-album, althans waar het mijn aandeel betreft. Ik zal t.z.t. van Erik ook nog wel veel foto's krijgen, maar die moet je dan maar eens gewoon zelf komen kijken!

Allemaal weer bedankt voor het 'meereizen' en voor alle leuke reacties die we per mail gehad hebben. Reacties durven jullie blijkbaar niet te plaatsen, maar persoonlijke mail is inderdaad net zo leuk voor ons. Dankjewel en tot een volgende reis maar weer.

 

ISRAËL, maart 2010

 

Voor iedereen die ons weer gevolgd heeft, nu vast een kort bericht om te melden dat wij weer veilig thuis zijn. Wij zijn vanochtend om kwart over 5 in Brussel geland na een rustige vlucht.
Gisteravond om 10 voor 11 waren we op Ben Gurion International en tot ongeveer 20 minuten voor boarding (00.40 uur) hielden ze ons bezig met security en douane. Israël uit is bijna nog moeilijker dan erin!
Nu is het eerst tijd voor de post, de was, de hond ophalen en boodschappen doen, maar vanmiddag vertel ik over de laatste dag die we heel nuttig besteed hebben. Ook de foto's van gisteren gaan dan online. Tot straks!  
 

Onze laatste dag in Israël is aangebroken, vannacht vliegen we weer terug naar huis.  Gisteravond hebben we gegeten in Jaffa in een Arabisch restaurant. Veel pitabrood dat je zelf kon vullen met allerlei gerechtjes en natuurlijk lamsvlees en couscous. Heel erg lekker allemaal. Voorafgaande aan het diner hebben we ongeveer een uur door Jaffa gewandeld. Voor mij de zoveelste keer, maar toch hoorde ik van Gideon weer andere dingen dan van Arnona. Volgende keer kan ik er zelf wel een rondleiding geven ;-)
 
Alvorens we met de hele Nederlandse club naar Jaffa gingen, zijn Ger en ik nog naar het grootste winkelcentrum van Tel   Aviv gewandeld. Voordat je daar in mag, word je uitgebreid gefouilleerd en je tas wordt nagekeken. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat wel een veilig idee vind, want je wordt wel erg met de neus op het gevaar gedrukt!
We hebben een Israëlische cd gekocht waarvan we geen idee hadden wat het zou zijn, maar het valt mee blijkt achteraf. Jiddische feestmuziek met veel vioolspel. Het klinkt in ieder geval erg vrolijk.
 
Vanmiddag gaan we nog iets leuks doen, we gaan zo overleggen wat het zal worden en wie er mee wil. Ik moet nu nog even naar de markt voor wat originele Israëlische snoep en dan ga ik maar eens lunchen bij het congres en horen wat ze verzonnen hebben.
Vanochtend heb ik gewerkt en daarna alle foto's tot nu toe er weer op Picasa bijgezet.
Klik hier voor het album.

Vanmorgen ben ik dus mee geweest met de halve dagtocht naar Jaffa en Neve Tzedek. We waren met een gezelschap van 20 mensen (uit Amerika, Sri Lanka, Letland, Hongarije, Filipijnen en ik uit Nederland dus) plus onze vrouwelijke gids (Arnona Ariely) die prima Engels sprak en een leuk verhaal vertelde.

We reden eerst met de bus naar Jaffa waar we een rondwandeling maakten en de Petruskerk van binnen bekeken. Vanaf de heuvel van Jaffa heb je een schitterend uitzicht over de Middellandse Zee, de kuststrook van Tel Aviv en op de skyline van die stad.

Natuurlijk waren er ook weer heel veel bijbelse verhalen te vertellen, alhoewel Jaffa eigenlijk van oorsprong niet joods is. Maar het verhaal van Jonas in de walvis bijvoorbeeld vindt zijn oorsprong in Jaffa.   Jonas (ook Jona of Jonah) zou de haven van Jaffa   (toen in Kanaän) verlaten hebben met zijn boot toen hij overboord sloeg en opgeslokt werd door een walvis. Hij verbleef daarop 3 dagen in de buik van dat enorme beest tot hij uitgespuugd werd in Babylon (nu Irak).
Ook in de mythologie komen we Jaffa al tegen: in de Griekse oudheid zou Cassiopea namelijk koningin van Joppa - het tegenwoordige Jaffa - zijn geweest. De naam Jaffa is afgeleid van het Griekse Yofa dat schoonheid betekent.

 

Na de wandeling door de oude straatjes liepen we naar de vlooienmarkt die hier iedere dag is. Op zich niet anders dan overal elders in de wereld, maar er waren een aantal mensen in ons gezelschap (vooral de Amerikanen) die er perse heen wilden.

Na ons bezoek aan Jaffa reden we met de bus verfder naar Neve Tzedek, het oudste stadsdeel van Tel Aviv. Het verkeer hier is een ramp, we stonden meer stil dan we reden. Maar dat heeft weer als voordeel dat we alles goed konden bekijken.

Het grootste deel van Tel Aviv moet trouwens hoognodig gerenoveerd worden, zo ook Neve Tzedek. Het is op de meeste plaatsen nog een verschrikkelijke gribus, maar langzamerhand krijgt de stadsvernieuwing deoverhand.

In Neve Tzedek hebben we ook nog ongeveer een uur gewandeld en tenslotte kwamen we weer uit bij het David Intercontinental. Daar heb ik samen met Ger en een heleboel anderen uit Nederland geluncht. Daarna hebben Ger en ik nog een hele tijd bijgepraat met Selma die ook hier is, maar alweer 5 jaar in Australië woont (zie ons reisverslag van 2006).

 

Nu gaan we nog even iets kleins hier in de buurt doen en vanavond ga ik alweer naar Jaffa. Dan zijn we uitgenodigd voor het diner van Wyeth samen met alle andere Nederlanders.

Nadat ik vanochtend eerst wat e-mails afgewerkt had en alle foto's bewerkt en op internet gezet, ben ik bij de buren gaan lunchen. Het congres (ISPPD-7) is namelijk in het David Intercontinental Hotel hiernaast. Het was sowieso leuk om daar weer allerlei bekenden tegen te komen en het eten is er uitstekend. Vanmiddag ben ik even 'boodschappen' wezen doen in een oud gedeelte van Tel Aviv. Het batterijtje van mijn horloge hield er namelijk gisteren mee op en het is erg lastig om steeds op een lege pols te kijken.
Voordat ik een winkel gevonden had waar ze die dingen verkochten, stuitte ik op een enorme markt met vers fruit, allerlei groenten en andere spullen. Het had veel weg van een Turkse markt en zag er allemaal erg gezellig uit. Bij sommige kramen hadden ze ook horloges, maar bij navraag bleek dat ze geen batterijtjes hadden.

Toen ik uiteindelijk de winkel vond waar ze die verkochten was ik voor 15 Shekel klaar , is ongeveer € 3, een koopje dus. Onderweg naar huis zag ik nog mooie sjaals voor 10 Shekel, die heb ik dus ook maar meteen eentje gekocht. Altijd handig hier, want je moet om de haverklap je hoofd en/of je schouders bedekken.

 

Om 7 uur was Ger alweer 'thuis' van het congres en toen zijn we samen teruggegaan naar het David om daar wat mensen te ontmoeten die we allebei kennen. Bijvoorbeeld Selma uit Australië die er ook is en de mensen van het Antonius.

Om half 9 vertrok de bus voor genodigden naar het restaurant in Jaffa waar we vanavond gegeten hebben. Het diner was alleen voor de mensen van het wetenschappelijk comité en de lokale organisatie, maar er bleken ook wat anderen 'binnengesmokkeld' te zijn. Zo had ik een buurman die oorspronkelijk Nederlander was - van hetzelfde bouwjaar als ik - maar die al 15 jaar in Venezuela woont en werkt. Hij was meegekomen met professor Peter Hermans uit Nijmegen en wilde graag wat mensen leren kennen die ook met pneumo- en streptokokken werken. Maar behalve over zijn werk hebben we het over allerlei andere zaken gehad, het was een leuke ontmoeting. Tijdens het diner speelde er een echte Jiddische band die o.a. muziek uit Anatevka op haar repertoire had. Bij het nummer Havna Nagila Havna stonden we opeens allemaal op de dansvloer en werd er enthousiast rondgesprongen!

 

Morgenochtend ga ik met een 'half-day-trip' mee naar Neve Tzedek en alwéér Jaffa!

 

 

Zoals beloofd , schrijf ik vandaag wat meer bijzonderheden over ons bezoek aan Jeruzalem gisteren.

Eerst en vooral is het belangrijk om te weten dat onze gids Gideon alles vanuit zijn eigen perspectief vertelde en dat wij dus alleen de joodse kant van het verhaal te horen kregen. In het geval van ons bezoek aan Yad Vashem is dat te begrijpen. Het is niet een plaats waar je voor je plezier heen gaat, het bestaat uit een verzameling monumenten die het drama van de Holocaust in herinnering houden. We startten onze excursie daar in het Children's Memorial, geschonken door de ouders van Uziel Spiegel die in een kamp is omgekomen. Je komt binnen in een totaal donkere wereld en je moet op de tast en mbv een reling die je kunt vasthouden je weg vinden in een ruimte waarin door 5 spiegels eindeloos weerkaatste kaarsen duizenden lichtpuntjes te zien geven in een complete duisternis. Je hoort constant alle namen van omgekomen kinderen.

Na dit indrukwekkende gebeuren kwamen we bij het monument van Janusz Korczak, die er voor koos om bij de kinderen van het getto van Warschau te blijven om samen met hen omgebracht te worden in de gaskamers terwijl hij de gelegenheid had om te vluchten. Zijn standbeeld symboliseert het gevoel van gelijkheid waar hij zijn hele leven voor stond.

In de Hall of Remembrance die alleen door een altijd brandende vlam verlicht wordt, zijn in de vloer de namen van 22 van de grootste vernietigingskampen te zien.

Maar de meeste indruk maakte toch het eigenlijke museum waar de deportatie van de joden in beeld wordt gebracht. Met in beslag genomen boeken, schoenen die overbleven nadat de mensen vergast waren en tientallen foto's loop je als het ware dwars door de geschiedenis. Het wordt op een gegeven moment teveel en dan wil je eruit, maar het museum is zo opgezet dat je echt de hele route moét volgen om naar buiten te kunnen.

 

Na dit indrukwekkende bezoek reden we verder naar de Olijfberg vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over Jeruzalem. Je ziet er ook de joodse graven waar de 'bevoorrechten' begraven liggen. Joden geloven namelijk dat de Messias naar Jeruzalem komt en dat je eerder aan de beurt bent voor de 'wederopstanding' als je daar in de buurt bent.

In de oude stad kregen wij vaak van onze gids te horen hoe goed de joodse bevolking zich gedraagt en hoeveel minder de moslims dat doen. Over de christenen liet hij zich niet uit, maar uit zijn   minachting voor andersdenkenden heb ik er totaal geen illusies over! Wat verdraagzaamheid betreft, hebben sommige mensen nog een lange weg te gaan.

Voor niet-gelovigen vormt het schouwspel in Jeruzalem een vreemd gezicht. Vooral bij de Heilig Grafkerk en de Klaagmuur kijk je je ogen uit. Het Heilige Graf zelf hebben we trouwens niet gezien, want daarvoor moest je in een rij van 2 en een half uur voordat je aan de beurt was. Bovendien voelt dat bijna als heiligschennis als je daar als ongelovige tussen gaat staan. Maar de taferelen bij de plaats waar het kruis heeft gestaan met kruipende vrouwen was al bizar genoeg - je kon je hand in het gat steken waar dat gestaan zou hebben. Het gekke was dat je overal foto's van mocht maken!

Ook de steen waarop Jezus gelegen heeft nadat hij van het kruis gehaald werd, kun je aanraken. Zelf heb ik daar niet de minste behoefte aan, maar Ger moet natuurlijk alles meemaken op dat gebied...

 

Bij de Klaagmuur werden mannen en vrouwen gescheiden door een hek waar je niet doorheen kon kijken. Gelukkig kon ik nog wel een foto óver het hek maken, want bij de mannen zag het er folkloristischer uit vanwege alle zwarte hoedjes en de pijpenkrullen. Bij de vrouwen waren niet zoveel traditioneel geklede dames, maar er werd wel heel veel gebeden, gewiebeld en misschien geklaagd. Sommigen van ons hebben ook hun briefje in de muur gestopt, het verhaal zegt dat als je briefje eruit valt het door God ontvangen is. Dan kan het dus opgeveegd worden en wordt het weggegooid. De kunst is dus om het niet al te vast tussen de stenen te duwen!

 

De Oude Stad is wel heel mooi om in rond te lopen. Je krijgt er meer historisch besef van. De manier van bouwen - laag op laag - laat ook veel van die historie zien.

Aan het einde van de dag kwamen we ook nog in een enorme menigte terecht. Omdat er een nieuwe synagoge* geopend wordt vandaag, was er gisteravond een soort ceremonie waarbij de nieuwe Thora in processie naar die synagoge gedragen werd. Onze gids had het maar over het feestelijke en de enthousiaste mensen terwijl wij ons er dwars doorheen moesten wringen.

Vanochtend stond in de krant dat er extra veiligheidsmaatregelen waren genomen ivm dreigende aanslagen. Deze ceremonie wordt in Israël gezien als olie op het vuur van de toch al niet zo geweldige verhoudingen op dit moment met de Palestijnen. Maar daar wilde Gideon het niet over hebben. Foto's ervan maken was helaas onmogelijk en eigenlijk wilde ik ook zo snel mogelijk weg uit de massa.

Zo zijn we ook niet op de Tempelberg geweest (afgesloten ivm extra beveiliging) en bij de Rotskerk (met die gouden koepel). Over de El Aksa moskee werd uiteraard helemaal niet gesproken.

Vanochtend heb ik alle foto's tot nu toe bewerkt en op Picasa gezet. Onderschriften volgen zsm. Klik hier voor het album!

*In 1948 werd de oorspronkelijke Hurva synagoge door het Jordaanse leger vernietigd. De synagoge die in de Oude Stad van Jeruzalem ligt, bevindt zich volgens de Palestijnen op Palestijns grondgebied. President Netanjahoe zal daarom niet bij de opening aanwezig zijn en daardoor geen confrontatie met de Amerikanen en Palestijnen aangaan. Hij spreekt de genodigden via een videoboodschap toe (bron: Laatste Nieuws Israël)

 

 

 

Omdat het al laat is, krijgen jullie nu in het kort te horen wat wij vandaag allemaal gezien hebben en zal ik morgen daarover meer details vertellen.

 

Vanmorgen vertrokken we om half 11 met 6 mensen en onze gids Gideon in een busje richting Jeruzalem. Onderweg bleek al snel dat Gideon zijn vak erg serieus nam en dat wij vooral goed moesten luisteren (ex majoor in het leger).

In Jeruzalem bezochten wij eerst het Holocaust Museum (Yad Vashem - betekent een plaats en een naam).

Het was erg aangrijpend en als museum zó opgezet dat je echt alles moest bekijken voordat je eruit kon. In de Hall of Names hebben Ger en ik nog gezocht naar Lievendags en we vonden er 96!  

 

Vervolgens reden we naar de Olijfberg waarvan we een prachtig uitzicht op het oude Jeruzalem hadden. We kregen er een brede uiteenzetting van Gideon over de stad door de tijden heen.

Daarna zijn we met het busje verder naar de stad gereden om te beginnen in de Tuin van Gethsemane (betekent olijfpers) met zijn oeroude olijfbomen. In de Kerk van alle Volkeren woonden we gedeeltelijk een viering bij waar we natuurlijk niks van verstonden.

Later liepen we naar de oude stad waar we een bezoek brachten aan de Zaal van het Laatste Avondmaal, de Tombe van Koning David en natuurlijk de Heilige Grafkerk. We hebben ook nog door de oude winkelstraatjes gelopen (Cardo Maximus), vers geperst sinaasappelsap gedronken en zijn als laatste naar de Klaagmuur gelopen. Overal waar je dichtbij kan komen, worden mannen en vrouwen gescheiden. Zo ook bij de Klaagmuuur, daardoor kon ik niet zien dat Ger zijn klachtenbriefje tussen de stenen heeft gestopt. Maar daarvoor in de plaats heb ik maar foto's genomen van het 'posten' van de briefjes van Germie en Natasja (allebei van het NVI - Nederlands Vaccin Instituut).  

 

Aan het einde van een lange dag met véél colleges van Gideon, hebben we nog gegeten in Restaurant 1868 waar ze heerlijke gerechten serveerden en waar zich nog 3 mensen van Wyeth bij ons voegden.

Het is nu bijna half 12 's avonds en morgenochtend moeten wij om half 9 weer beginnen. Dan heb ik wat meer tijd om wat uitgebreider op deze dag in te gaan - met foto's!

 

Het is weer zo ver, we zitten weer in het buitenland. Gisteren, 12 maart zijn we 's avonds vanuit Brussel vertrokken en we kwamen vandaag 13 maart net na middernacht aan op Ben Goerion National Airport in Tel Aviv. Ruim 3 en een half uur vliegen en een tijdsverschil van een uur (later) van Nederland. Om half 2 checkten we in bij het Dan Panrama hotel en na een korte nacht en prima ontbijt stonden we vanochtend om 9 uur alweer klaar om naar de Negev woestijn te rijden.

 

Samen met 3 anderen van het Antoniusziekenhuis Nieuwegein hebben we een auto gehuurd en daarmee reden we richting Be'er Sheva en vervolgens naar het bezoekerscentrum van Mitspe Ramon. Daar hebben we informatie gehaald over Machtes Ramon (de grootste krater van de wereld, 40 km lang en 9 km breed). In en om de krater hebben we een wandeling gemaakt van ruim 3 uur.
Op aanraden van een Nederlander die hier woont en van beroep gids is in de Negev woestijn (Arthur du Mosch), hebben we de route gekozen. We kwamen hem toevallig tegen bij het bezoekerscentrum, hij sprak ons aan toen hij ons Nederlands hoorde praten. Een hike die ons langs een oase voerde, door een droge rivierbedding en een heel stuk boven over een bergkam (Mount Saharonim).
Vond ik de klim naar Delicate   Arch (in augustus in Utah USA) al heel erg moeilijk, deze wandeling bracht me bijna tot wanhoop. Er waren klauterpartijen bij die ik eigenlijk niet aankon met mijn zere knie, maar teruggaan was ook geen optie. Ik moest dus gewoon verder, af en toe ervan overtuigd dat ik de diepte in zou kukelen. Maar gelukkig ben ik weer heelhuids beneden gekomen! Helemaal gaar en bibberend stapte ik weer in de auto, waar ik eindelijk pijnstillers voor mijn knie kon innemen.
Ook de anderen waren behoorlijk moe en zo reden we in diepe stilte terug richting Tel Aviv. In Jaffa hebben we tenslotte gegeten in een alleraardigst restaurant (Alladin in Old Jaffa).  
Normaal maak ik heel veel foto's op zo'n dag, maar nu waren er 2   goede redenen om er niet zoveel te maken. Ten eerste de moeilijke klim, maar vooral omdat een van onze reisgenoten een fanatiek amateurfotograaf is en veelvuldig foto's schoot die ik tzt ook zal krijgen. Vandaag heb ik geen puf meer om mijn eigen foto's hier of op Picasa te plaatsen, maar dat doe ik waarschijnlijk maandag tijdens het congres.
Morgen gaan we naar Jeruzalem, waarover later meer!

 

 

 

 

Australië november 2009

Meestal lunchen wij op zaterdag in het centrum van Den   Bosch, maar dat was vandaag wel even anders! Onze laatste dag in Sydney was werkelijk bloedheet, maar dat heeft ons er niet van weerhouden om toch nog zoveel mogelijk te doen. 's Ochtends eerst in het hotel ontbeten en daarna met de bus naar Rockdale Station. In de trein naar Sydney was het erg druk, maar op het station waar we uitstapten (St. Martin's Place) juist heel rustig. Ook de route die we namen naar Circualr Quay was bijna uitgestorven, dat komt omdat die voornamelijk langs kantoorpanden voert. We zijn eerst richting Opera House gelopen en daarna aan de andere kant door Hyde Park terug naar Darling Harbour. Het plan was om een Vagabond Cruise inclusief lunch te doen, maar uiteindelijk hebben we gewoon aan de wal geluncht. Bij de aanlegsteiger zagen we namelijk wel de Vagabond boten liggen, maar de eerste 2 die we zagen waren voor gereserveerde partijen. De boot waar het eigenlijk om zou moeten gaan, was nagenoeg leeg op het tijdstip van vertrek en dat leek ons nou helemaal niet gezellig om daarop te lunchen ipv op een van de drukke terrassen op de levendige kade. We hebben daarom bij Nick's - een geweldig seafood restaurant - ons voorlopig laatste Australische maal gebruikt. Het was prima en of dat op de boot ook zo goed was geweest, betwijfel ik sterk.
 
Na de lunch hebben we in George Street nog wat 'geshopt' en zijn weer teruggelopen naar een station (Town Hall). Om 16.15 ur local time waren we weer op onze kamer en nu gaan we douchen, opruimen en inpakken en om 6 uur stappen we in de taxi naar het vliegveld.
 
Ons tweede Australië avontuur zit erop, maar we hopen dat het niet het laatste was. Jammer dat Sydney zo belachelijk ver weg is, want het is een stad waar je altijd naar terug wilt! Wij wel, tenminste.
Als ook alle foto´s van vandaag op Picasa staan, zet ik het hele album op deze reislog, nog even geduld dus!        

Sydney - Brighton-le-Sands, vrijdag 23.05 local time.
Om een uur of 11 vanochtend hebben we afscheid genomen van onze Australische 'vrienden' en dat betekende dat we nog ruim anderhalve dag voor onszelf voor de boeg hadden. Elly heeft het zo geregeld dat we tot morgenavond 6 uur (als de taxi ons naar het vliegveld brengt) onze kamer aan kunnen houden, zodat we nog kunnen douchen voordat we vertrekken. Tot dan hebben we 'vakantie'.
Vanmiddag zijn we met de bus naar het station in Rockdale gegaan en verder met de trein naar Sydney. Daar hebben we eerst geluncht in The Rocks, een oudere wijk van Sydney, om daarna naar Circular Quay te lopen en natuurlijk de brug en de Sydney Opera te fotograferen. Vorige keer (in 2006) dat we hier waren, hebben we de brug al te voet overgestoken en een rondleiding in de opera gehad, zodat we ons nu tot de buitenkant beperkt hebben. Vanwege de hitte (bijna 35C) deden we het rustig aan en zijn na de 'fotosessie' weer op ons gemak teruggelopen naar de kade om de veerboot naar Darling Harbour te nemen. In Sydney is er een prima openbaar-vervoer-systeem over water dmv veerboten die je overal in de haven af kunnen zetten. Voor een paar dollar koop je een kaartje en kun je aan boord. Vanaf de ferry heb je weer een heel ander uitzicht op alle bezienswaardigheden en bovendien is de bries die je aan boord hebt heel welkom met dit hete weer.
In Darling Harbour hebben we een glaasje gedronken en daarna zijn we bij Town Hall weer op de trein richting Rockdale gestapt. Vandaar weer met de bus naar het hotel en 's avonds hebben we aan The Grand Parade (de grote weg langs de kust) gegeten. Het was druk, erg druk in Brighton-le-Sands. Of dat iedere vrijdagavond zo is, weten wij natuurlijk niet, maar voor veel Australiërs begint dit weekend de zomervakantie!
De foto's van vandaag staan al op Picasaweb.

Het kon eigenlijk niet, maar we hebben het toch gedaan. We zijn 'even' op en neer geweest naar de City. Eerst een half uur lopen naar het station (er rijden wel bussen, maar we wilden meteen weg en halverwege vonden we het niet meer de moeite om de bus te nemen) en vervolgens nog ruim een kwartier met de trein. Maar het was heerlijk om weer in Sydney te zijn. Veel was hetzelfde, maar er was ook van alles veranderd.
In Darling Harbour werd een gedeelte flink verbouwd, zodat we een aantal dingen niet terug konden vinden. Voor het geheel maakte dat niet uit, het was er nog net zo gezellig als wij ons herinnerden. Heel vreemd is wel dat er nu overal (niet alleen in Sydney natuurlijk) kerstversieringen hangen en er al reclame wordt gemaakt voor kerstdiners en oudejaarsfeesten. En dat bij felle zon en een temperatuur van bijna 30^oC! Het doet enigszins onwezenlijk aan, Australiërs zullen wel nooit dromen van een witte kerst, maar de versieringen lijken er wel op!
In Sydney was het drúk, precies zoals we verwacht hadden.

We hebben ons vandaag beperkt tot wat drinken aan Cockle Bay Wharf en meegaan met de flow in George Street. We wilden weer op tijd terug om in Brighton le Sands te eten en daarna in het hotel nog wat te werken. We hebben daarom in het buffetrestaurant van het hotel gegeten en zitten nu op de hotelkamer. Een kamer met uitzicht op Botany Bay en daarachter de Stille Oceaan. Als we een beetje naar links kijken, hebben we uitzicht op het vliegveld, maar gelukkig horen we daar niks van.
De foto's van Sydney staan al in het Picasa-album.

 

Alweer een uur extra tijdsverschil (nu 10 uur later dan bij jullie). We zijn in Sydney aangekomen, of eigenlijk een behoorlijk eind buiten Sydney. We logeren in het Novotel Brighton Beach, daar is morgen ook het congres. Vandaag hebben we verder 'vrij', maar Ger moet nog 2 lezingen (morgen en vrijdag) voorbereiden, we zien wel wat er nog mogelijk is.

Jullie lezen het ongetwijfeld in het volgende bericht! Het is hier in ieder geval heerlijk weer.

Dinsdagavond kwart voor 12, local time. De lezing voor de pathologen van Royal Brisbane and Women's Hospital zit erop. Om 4 uur werden we in de lobby opgehaald door 2 mensen van Diagnostic Solutions en reden we naar het ziekenhuis. Voorafgaande aan de lezing was daar nog een gesprek met 2 pathologen die meer wilden weten van de Luminex testen die Ger gebruikt en die zij misschien willen gaan gebruiken. Het seminar zelf stond geland van half 7 tot half 9 en behalve Ger waren er 2 lokale sprekers.Het verhaal van Ger werd goed ontvangen, er waren ook veel vragen.
Na afloop werd er ook druk nagepraat, wij denken dat deze eerste presentatie al een succes was. Morgenochtend vliegen we om 10.15 uur naar Sydney en pas donderdag 'moet' er weer iets. Mooie gelegenheid voor ons om Sydney opnieuw te ontdekken.

Dinsdagmiddag half 4 local time. Wij zijn net terug van een leuke trip naar de koala's en andere Aussie-beesten. Er zaten veel dieren in kooien, maar er liepen er ook genoeg vrij rond die je kon voeren of wat dan ook. Nou waren de kangeroes en walibi's niet zo heel erg happig om uit je hand te komen eten, daar moest je wel echt je best voor doen. Dat is natuurlijk ook niet zo gek als je bedenkt dat er de hele dag door mensen rondlopen met speciaal voer, echte verrassingen krijgen ze nooit en honger zullen ze al wel helemaal niet hebben.
Maar wij hebben genoten van het mooie weer, de boottocht heen en terug én de dieren. Veel koala's gezien, Het 'knuffelen' hebben we achterwege gelaten, vonden we toch meer iets voor tienermeisjes (vooral Japanse) die dat dan ook naar hartelust (tegen betaling uiteraard) deden. Koala's zien er héél lief uit, maar eigenlijk zijn het hele saaie dieren. Ze hebben een hele trage spijsvertering en moeten daarom bijna de hele dag slapen om hun eten goed te kunnen verteren. Ze eten ongeveer 4 uur per dag eucalyptusblad, de rest van de dag slapen ze. Speciaal voor de 'knuffelsessies' moeten ze dan ook nog langer opblijven, zielig hoor!
Over een kwartier begint het 'echte' werk, dan worden we opgehaald voor het congres. Meer nieuws volgt misschien nog later vandaag en anders morgen vanuit Sydney.

     

Maandagmiddag 4 uur 's middags local time, bij jullie is de dag net begonnen. Wij hebben al veel van Brisbane gezien, vooal door er op ons gemak doorheen te wandelen. Omdat we morgen pas aan het einde van de middag de eerste afspraak hebben, gaan we dan 's ochtends vroeg al per boot weg naar Lone Pine Park om Koala's en andere authentieke Australische dieren te zien. Dat combineren we met een 'River Cruise'op de Brisbane River.

Maar eerst wat meer over het eerste gedeelte van onze reis, van Düsseldorf naar Dubai waar we moesten overstappen op de vlucht naar Brisbane met een stop over in Singapore.
Zoals gezegd, verliep dat allemaal vlot, alhoewel niet vlug natuurlijk. Het was een beetje jammer dat alle vliegtuigen zo verschrikkelijk vol zaten, dat we toch nog behoorlijk krap zaten. Van Düsseldorf naar Dubai aanvankelijk met z'n vieren op een rij, maar gelukkig zag mijn buurman een paar rijen achter zich nog een lege plaats aan het gangpad. Zo ontstond er íets meer ruimte, maar van een beetje liggen - zoals dat kan als je met 2 personen 4 stoelen gebruikt - was geen sprake. Van Dubai naar Singapore zaten we strak naast elkaar met 4 man op een rij. Wij in het midden, dus dat blijft lastig met gedeelde armleuningen. Van Singapore naar Brisbane leek het er weer op dat alle 4 de stoelen bezet waren, maar toen kwam de stewardess al voor vertrek zeggen dat er wat verder naar achteren nog een plaats over was bij de nooduitgang. Mijn buurman, die nóg langer was dan Ger, is daar toen gaan zitten en daardoor ontstond weer dezelfde situatie als het eerste gedeelte van de reis, wel iets meer ruimte, maar geen mogelijkheid om lekker languit te gaan. We waren behoorlijk gaar toen we eindelijk landden in Australië, met héél weinig slaap (Ger iets meer dan ik, zoals gewoonlijk) waren we opeens 24 uur reizen + 9 uur tijdsverschil verder. Maar och, achteraf valt alles mee.
Gelukkig waren de koffers er erg snel, konden we bij de douane heel snel doorlopen (de snuffelhond die bij aankomst in Australië moet controleren of je geen verboden etenswaren bij je hebt, vond ons geloof ik wel aardig) en stonden er taxi's genoeg klaar. Ruim een uur na aankomst op Australische bodem lagen we in ons bed.

Vanmorgen hebben we eerst ontbeten op de Eagle Street Pier aan de rivier en zijn vervolgens naar de Tourist Information gewandeld om te kijken wat voor mogelijkheden er zijn als je ergens per boot heen wilt. Die boten blijken allemaal 's ochtends om 10 uur al te vertrekken en zo vroeg waren wij niet. Maar gelukkig kunnen we morgen dus toch nog een halve dagtrip maken naar het Lone Pine Koala Sanctuary (www.koala.net).
Voor vandaag hebben we ons dus beperkt tot Brisbane zelf, maar dat was helemaal niet erg. Het is een leuke stad, het is hier nu erg mooi weer (gewoon Australisch heet) en we hebben fijn gewandeld. Van het centrum via de Botanic Gardens over de rivier naar South Bank. Ons oorspronkelijke plan om daarbij ook nog GoMA (Gallery of Modern Arts) te bezoeken, bleek niet uitvoerbaar. In verband met een hele grote expositie die volgende week begint, was er eigenlijk niks te zien. Het hele museum stond op zijn kop, maar het gebouw zelf waS wel weer prachtig om in rond te lopen. Via de Kurilpa Bridge zijn we weer terug naar het centrum gelopen. Omdat we morgen het grootste gedeelte van de dag weg zijn, zit Ger nu de laatste dingen van zijn presentatie voor te bereiden en heb ik vast even tijd om de eerste foto's op internet te zetten. Die komen dan weer in een nieuw album op http://picasaweb.google.com/lievendag. Daar kun je zelf kijken als je wilt en als je de foto's van Brisbane er nog niet vindt, dan staan daar ook een heleboel andere die je misschien nog niet gezien hebt.

Maandagmorgen half 10 local time: de dag is begonnen in zonnig Brisbane. Ik hoop jullie later van alles te kunnen vertellen, tot nu toe alleen even een bericht dat we goed aangekomen zijn. De reis verliep zoals het hoorde, geen vertragingen. Zondag 22 november is voor ons ongemerkt voorbijgegaan, gisteren arriveerden we rond 2 uur 's nachts in het hotel.
Straks meer, eerst maar eens even wat van Brisbane gaan zien. Vandaag hebben we een vrije dag, die gaan we goed gebruiken!

   

 

Opeens was de vraag daar. Op Ger z'n verjaardag (13 oktober, maar dat weten de meesten van jullie natuurlijk wel) kwam er een mail of hij de laatste week van november in Australië zou kunnen spreken... Een mooi cadeautje, maar het duurde meer dan een week voordat we de bevestiging hadden dat het door zou gaan. Het wordt een korte reis met de bestemmingen   Brisbane en Sydney.

Als je ons vluchtschema ziet onderaan dit bericht, moet je vast even slikken. Alles bij elkaar zitten we 45 uren en 49 minuten in het vliegtuig terwijl we in totaal maar ruim een week weg zijn (om precies te zijn, er zit 191 uur en 50 minuten tussen Düsseldorf en Düsseldorf )! Maar het gezegde 'Het doel heiligt de middelen' was nog nooit zo waar. We hebben het er helemaal voor over. Wij verheugen ons erop om alweer zo snel naar Sydney te reizen, dat hadden we in 2006 niet gedacht. Terwijl jullie hier herfststormen en regen trotseren, genieten wij aan het strand van de naderende Australische zomer...

 

Wij houden jullie weer op de hoogte, houd je mailbox in de gaten! (En natuurlijk kun je een eind maken aan deze mails als je je uitschrijft, it's up to you.)

 

We zijn er weer, na een lange reis zijn we met 2 uur vertraging in Brussel aangekomen vanochtend. Dat kwam vooral omdat we wegens een technisch mankement aan de veiligheidsverlichting niet mochten vertrekken in Atlanta (waar we al meer dan 2 uur overstaptijd hádden). We hebben eindeloos gewacht, want iets anders dan in de buurt van de gate blijven is bij zo'n probleem niet mogelijk.

 

Het verslag van onze laatste vakantiedag in Arches heb ik vanochtend al in de auto online gezet. Maar inmiddels staan ook álle foto's die wij zelf gemaakt hebben op de reislog en heb ik ze ook maar meteen op Picasa gezet. Dat kijkt toch prettiger. Klik maar op het album hieronder, dan kom je vanzelf op de goede site:

 

USA-reis augustus 2009

 

Bedankt voor het lezen allemaal en tot een volgende reis! Ik ga nu maar eens eindelijk opruimen, een was draaien en wat je zoal doet als je net thuis bent. Ger pakt dat anders aan, die is alweer weg richting Zwolle. Hij gaat morgen fietsen in Assen op het parcours waar de Vuelta dit jaar start. Hij haalt Lennart in Zwolle van de trein en dan slapen ze vannacht in Meppel om morgenochtend op tijd te kunnen starten. Ik hoop dat het hem lukt om overeind te blijven...

8:00 AM local time. Het einde van onze trip is aangebroken. We zijn al ingecheckt en door de security en zitten nu te wachen tot boarding time 9:20 AM. Even tijd dus om de administratie bij te werken. Het verhaal komt nu, het online zetten en de foto's pas als we weer thuis zijn en internet hebben.
Gisterochtend, woensdag 26 augustus, stonden we al om half 6 op omdat we een lange rit voor de boeg hadden. Van Park City naar Arches National Park is bijna 400 km, 'a four and a half hour trip', en we wilden voor de grootste hitte van de dag de klim naar Delicate Arch gedaan hebben. Als jullie naar de foto's kijken van Arches en Delicate Arch kun je je misschien voorstellen waarom. Het is een enorme steile klim, van een pad kun je nauwelijks spreken. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik onderweg naar boven vaak dacht dat ik het niet zou gaan redden, maar dankzij de morele steun van Jolanda is het me gewoon gelukt! Voor iemand die de hoogte hier niet gewend is en ook nog eens chronisch last heeft van een verstopte neus (ik dus), lijkt het soms alsof je gewoon geen lucht meer in je longen krijgt. Afzien dus en vaak even rusten om uiteindelijk helemaal shaky en buiten adem boven te komen. Gelukkig was het ontzettend de moeite waard, wát een omgeving en wat een uitzicht. Prachtig om hier een piepklein onderdeel van te mogen zijn. De opgegeven tijd voor de wandeling heen en terug was 3 uur en we hebben het toch maar mooi in 2 uur gedaan en hadden zelfs tijd over voor foto's.

Voordat we aan de klim naar Delicate Arch begonnen hebben we natuurlijk ook uitgebreid foto's gemaakt van alle andere rode rotsformaties. Drie roddelende vrouwen (three gossips), the great wall, parade of elephants enz. enz., de verrassingen bleven komen. De uitgestrektheid van de Arches en omgeving is enorm, je kunt er bij wijze van spreken over heel Brabant kijken of van Maastricht tot Utrecht zonder dat ook maar ergens mensen wonen. Enkel natuur: ruige rotsformaties, versteende duinen en ergens op de achtergrond altijd een hoge bergketen.

Voor onderweg hadden we lekkere zelfgemaakte sandwiches (door Jolanda natuurlijk, die ons totaal heeft verwend deze dagen), fruit en veel te drinken bij ons. Maar omdat het ook weer lang zou duren voordat we terug waren in Park City, hebben we van een early dinner genoten in Moab. Moab is een bijzonder plaatsje omdat hier de eerste blanke mensen Utah binnenkwamen. In de jaren 60 woonden er heel veel hippies en sommige daarvan zitten er nog en hebben winkeltjes en restaurantjes. Wij waren bij zo'n - letterlijk - oude hippie op bezoek in de Rock Shop. Een winkel vól stenen, fossielen en aanverwante artikelen zoals versteende dinosauruspoep. Ook buiten voor de winkel lag het helemaal vol, daar lagen ook prachtige versteende boomstronken. Te groot (en vooral véél te duur) voor ons om mee te nemen, maar bijzonder om te zien. We kochten er wel wat andere spulletjes en natuurlijk moesten we ook nog gezellig kletsen met hippie Lin Ottinger over waar we vandaan kwamen.

's Avonds tegen 9 uur waren we weer 'thuis' en was het tijd om de koffers in te pakken. Daarna nog heel even wat samen gedronken en deze heerlijke vakantie samen met Jolanda en Steve afgesloten. Vanochtend stonden we alweer om half 6 naast ons bed en werden 3 kwartier later uitgezwaaid door deze lieve mensen.
In totaal hebben we 1716 miles (=2745,6 km) in 5 dagen in onze huurauto gereden en ontzettend veel gezien. Wanneer mogen we weer?

A 67 tussen Brussel/Antwerpen en Eindhoven, 28 augustus 12:45 uur plaatselijke tijd. Op de terugweg in de auto zet ik vast dit stukje online. De foto's staan nu ook allemaal klaar om geüpload te worden, daar had ik in het vliegtuig tijd genoeg voor! Het zijn er in totaal zo'n 320 geworden. Dadelijk thuis begin ik met uploaden en maak er ook nog en picasa-album van! Dat duurt te lang voor de bijna lege batterij van mijn laptopje en is ook niet iets voor de dongel waarmee ik nu op internet zit.

Park City, 9:55 PM local time. Wat een geweldige dag hebben wij erop zitten! Jolanda en Steve doen werkelijk alles om het ons naar de zin te maken.
Vanochtend hebben we eerst een uitgebreide tour gehad van Jolanda in en om de gebouwen van de Mormonen - de heiligen van de laatste dagen - en uiteraard zijn we daarbij ook in het uitgebreide familie-archief wezen zoeken. Wat ik hoopte te vinden, is echter niet gelukt. De ontbrekende schakel tussen de Lievendags uit Ursem en Deurne is niet tevoorschijn gekomen en ik weet nu niks meer dan toen ik vanochtend begon met zoeken. Het was wel fantastisch om te zien hoe alles georganiseerd is en hoeveel mensen daar rondlopen om iedereen te helpen. Natuurlijk werden we ook weer vaak aangesproken op onze Nederlandse afkomst.
Na de zoektocht zijn we nog in het Conference Center van de Mormonen geweest, een ongelooflijk groot gebouw waar 22.000 mensen in kunnen. Het auditorium is enorm en heeft geen enkele pilaar of ander steunpunt, zodat iedereen altijd alles kan zien. Er worden regelmatig uitvoeringen gegeven van een groot koor, soms begeleid door een philarmonisch orkest en de akoestiek is er zo goed dat daarvoor geen versterking nodig is. Zo'n concert wordt dan live over de hele wereld uitgezonden. Ook zijn we nog op het dak geweest, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de stad en de omgeving.
Toen we het dak gehad hadden, hebben we beleefd afscheid genomen van onze gids (zonder begeleiding mag je niet naar boven), zodat we de tour langs alle specifieke Mormoon-heiligdommen niet hoefden te doen.
Ergens halverwege de middag zijn we teruggereden naar Park City en hebben onderweg nog boodschappen gedaan.

Na een vroege maaltijd zijn we nog met de boot het water op geweest. Alhoewel er bijna geen wind was, lukte het toch om een rondje te zeilen. Op een meer tussen de bergen werkt dat ook anders dan zeilen op zee, waar je met zo weinig wind niet veel kunt.
We zijn op het water gebleven tot het zo goed als donker was en daarna hebben Jolanda en Steve van alles klaargezet voor onze dagtrip die we morgen nog gaan doen. We gaan naar Moab en Arches National Park, 4 uur rijden van hier. We vertrekken om 6 uur, dus duik ik er nu in. Alle foto's van vandaag en ook die we morgen nog maken, houden jullie tegoed. Dat zou wel eens kunnen duren tot we weer in Nederland zijn! Maar voorlopig staan er al meer dan 200 in het fotoalbum USA, genoeg te zien dus.  

Onderweg, 2:13 PM local time. De laatse fase van onze reis is aangebroken. Vanochtend vertrokken we met regen uit Mack's Inn, Island Park en zijn richting Idaho Falls gereden. In Ashton hebben we ontbeten en op de kaart gekeken voor de route die we vandaag willen rijden.
Eigenlijk waren we van plan om via de andere kant te gaan, zodat we nog een keer helemaal door Yellowstone konden rijden. Maar het tegenvallende weer alsmede de verwachte reistijd hebben ons van gedachten veranderd. Met mooi weer waren we graag een paar uur extra onderweg geweest om Grand Teton National Park te bezoeken, maar als alle 'tits' in de wolken verdwenen zijn, is dat toch wat minder. Daarom hebben we besloten om via een snellere weg naar Salt Lake City te rijden, maar dan wel enkele Scenic Byways te gebruiken. Die hebben we nu bijna gehad (de Teton Scenic Byway en de Pioneer Historic Byway) en we zijn bijna bij de I-15, de Interstate Highway naar Utah.
Het weer is steeds beter geworden, we hebben de regen lekker in Yellowstone gelaten. Nog een mile of 10 en dan zitten we op de snelweg, straight ahead for Utah! Maar eerst nog even ergens lunchen, dan hebben we daarna ruim de tijd om voor 6 uur, zoals gisteren per telefoon afgesproken, bij Jolanda in Park City te zijn. Ik hoop dat ik daar de rest van de 75 foto´s online kan zetten waarmee ik vanmorgen begonnen ben...

Park City, 10.45 PM local time. Aan het einde van de middag, nét voor 6-en kwamen we bij Jolanda en Steve aan. We reden er zonder problemen heen.
We konden meteen doorlopen naar de voorstelling van de kolibries die in hun achtertuin komen eten en drinken alvorens naar Costa Rica te vertrekken. Een prachtig gezicht en nu begrijp ik ook waarom de beestjes hier hummingbird heten, ze maken een diep brommend geluid terwijl ze in de lucht hangen of rakelings langs je heen scheren. Caitlin kreeg het voor elkaar om er eentje op haar vinger te laten landen en daar heb ik weer een foto van gemaakt.
Behalve kolibries hebben Jolanda en Steve ook havikken in de tuin en we waren getuige van het voeren van de jonkies door pa havik. We zagen ook nog herten en chipmunks (denk aan Knabbel en Babbel), maar er zitten nog veel meer beesten in hun achtertuin.
Na het eten zijn we nog een 'blokje' om gelopen en hebben daarna vast de palnnen voor morgen besproken. In ieder geval gaan we dan naar Salt Lake City, zodat ik de ontbrekende schakels in de Lievendag-stamboom kan checken bij de Mormonen.
Nu probeer ik nog dit stukje en wat foto's online te zetten, maar op de een of andere manier schiet dat maar niet op. Wordt vervolgd!

Tja, daar staan we dan: in de file, waarschijnlijk voor een kudde bisons die de weg in beslag neemt. Zojuist al een foto gemaakt van een 'los' exemplaar dat vlak langs de auto afliep. Je maakt wat mee hier! We zijn vanochtend vroeg vertrokken vanuit de cabin en zijn al een heel eind binnen Yellowstone, op weg naar Hayden Valley en daarna Canyon Village. Dat zijn onze doelen voor vandaag. Gisteren hebben we veel geisers gezien en Old Faithful flink zien spuiten. We zien veel 'wildlife', helaas - volgens Ger - geen beren. Wel moose, elk en bisons. Je kunt er heel dichtbij komen.

Gisteravond hebben we gegeten bij het slechtste restauarant ooit, tip voor toekomstige Yellowstone bezoekers: ga nóóit eten bij de Gayser Grill in West Yellowstone...
Vanochtend ontbeten bij Mack's Inns Cafe. Dat was prima.

We zijn net even gestopt bij een veld vol bisons, een paar daarvan probeerde weer over te steken. Prachtig om te zien hoe de rangers hier dat oplossen: er komt een pick- up truck met veel gepiep en lawaai, met zwaailichten aan en probeert zo de bisons weer terug in de berm te krijgen. We stonden er met onze neus bovenop. Geweldig.

Het is hier nu 1 uur 's middags, bij jullie 9 uur 's avonds. Mijn verjaardag verloopt tot nu toe heel bijzonder!

Inmiddels rijden we in de buurt van de Grand Canyon van Yellowstone, we hebben net de zuidkant gedaan en gaan nu een stuk langs de noordkant lopen. Het is nu half 3 en het weer begint ons in de steek te laten. Tot nu toe was het redelijk droog, maar er beginnen wat druppels te vallen. Jammer voor de foto's, maar we moeten het er maar mee doen.

Op de terugweg van de Grand Canyon naar West Yellowstone begon het echt te gieten, maar verder hebben we eigenlijk wel geboft. Deze keer hebben we wel heerlijk gegeten: bij het Outpost Restaurant in West Yellowstone.

Eenmaal 'thuis' in de cabin heeft Ger verder gewerkt aan de muziekquiz voor de potluck en heb ik alle foto's klaargezet. Maar helaas....

 

Uren later, half 8 maandagochtend bij jullie en half 12 's avonds bij ons, heb ik alle foto's klaarstaan (totaal tot nu toe 195!) en wil ik mijn verhaaltje online zetten, blijkt punt.nl eruit te liggen. Ze kampen met database problemen en ik had de stille hoop dat die over zouden zijn voordat ik klaar was met de foto's etc.. Jammer, dan moet het maar morgen!

Gisteren hebben we al een heleboel van Yellowstone National Park gezien en een gedeelte van de foto's staat er ook al op.

De foto's van een spuitende Old Faithful en andere geisers komen nog, we willen nu eerst weer op pad (om nog meer foto's te maken!).

We hebben al verschillende 'inwoners   van Yellowstone gezien, waaronder een kudde buffels die doodgemoedereerd de weg overstaken, ook die foto's houden jullie nog te goed!

 

Bedankt allemaal voor de goede wensen die ik via een andere weg van jullie kreeg, dit is wel een heel bijzondere manier om mijn verjaardag te vieren.